Cinepivates

Το Κορίτσι με το Τατουάζ VS. Το Κορίτσι με το Τατουάζ

2012-01-30T01:07:00.000-08:00

Η πλειοψηφία των θεατών που είδαν Tο Κορίτσι με το Τατουάζ του Ντέιβιντ Φίντσερ δηλώνουν ενθουσιασμένοι. Όσοι είχαν παρακολουθήσει και την σουηδική εκδοχή του μυθιστορήματος του Στιγκ Λάρσον μιλούν για ένα αξιοπρεπέστατο (αν και σε πολλά σημεία παρόμοιο φιλμ).

Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά αδυνατώ να κρίνω ποια από τις δύο ταινίες είναι καλύτερη. Ο πολυαγαπημένος μου Ντέιβιντ Φίντσερ βρίσκεται στην πιο ώριμη περίοδο της δημιουργίας του (μέχρι την επόμενη φορά που θα το πούμε αυτό) και κάθε νέα ταινία του, αποτελεί μια πραγματική σπουδή στο (σωστό) σινεμά.

Παρακάτω επιχειρούμε μια συγκριτική «ανατομία» των δύο ταινιών.

Ο ρυθμός

Πιο σφιχτοδεμένο από το σουηδικό, το φιντσερικό Κορίτσι με το Τατουάζ είναι παράδειγμα οικονομίας (αν εξαιρέσουμε το φινάλε που τραβά λίγο σε μάκρος). Το καλοδουλεμένο σενάριο του Στίβεν Ζαΐλιαν παίζει μεγάλο ρόλο, όπως και το εξαιρετικό μοντάζ των Κερκ Μπάξτερ και Άνγκους Γουόλ. Προσωπικά λάτρεψα τη σχεδόν «αόρατη» μεταφορά του θεατή από την ιστορία του Μπλούμκβιστ σε εκείνη της Λίζμπεθ, και το αντίστροφο.

Η Σουηδία και η... Σουηδία

Οι Σουηδοί της ταινίας του 2009 μιλούν φυσικά σουηδικά. Στην ταινία του Φίντσερ έχουμε το εξής παράδοξο: η υπόθεση εκτυλίσσεται στη Σουηδία, οι ηθοποιοί μιλούν αγγλικά με σουηδική προφορά. Εκτός από τον Ντάνιελ Κρεγκ που μιλά αγγλικά με αγγλική προφορά! Αν και δεν σε ενοχλεί αποτελεί τουλάχιστον μια παραδοξότητα που ανάθεμα και αν καταλαβαίνουμε που εξυπηρετεί (αντίστοιχης λογικής και το τηλεοπτικό Επιθεωρητής Βαλάντερ, όπου ο Κένεθ Μπράνα μιλά αγγλικά με σουηδική προφορά, αντί να μεταφερθεί η υπόθεση στη Βρετανία!) Ο ίδιος ο Κρεγκ δηλώνει γι’ αυτό: «Το συζητήσαμε με τον Ντέιβιντ και καταλήξαμε στο ότι θα ήταν καλύτερο για την ταινία να μην υιοθετήσω κάποια ιδιαίτερη προφορά στο ρόλο μου ως Μίκαελ Μπλόμκβιστ. Άλλωστε, η πλειοψηφία των Σουηδών μιλά πολύ καλά αγγλικά και κάποιος σαν τον Μπλόμκβιστ, που έχει γυρίσει όλο τον κόσμο για τις ανάγκες της δουλειάς του και από τα έξι του χρόνια έχει μάθει να ακούει τις ειδήσεις από το BBC, είναι λογικό να τα μιλάει με ευχέρεια».

Η ατμόσφαιρα

Και οι δύο ταινίες έχουν γυριστεί στη Σουηδία, οπότε «μοιράζονται» κοινά τοπία που αποπνέουν μια ιδιαίτερη αισθητική. Παρ’ όλα αυτά η σουηδική εκδοχή είναι πιο σκοτεινή και στυλιστικά απλή, ενώ η εκδοχή του Φίντσερ είναι πιο εξωραϊσμένη (στα πρότυπα των περισσότερων ταινιών του σκηνοθέτη). Αν και βρίσκω εξαιρετική την ατμόσφαιρα της ταινίας του Όπλεφ, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι ο Φίντσερ ξέρει τι κάνει και το κάνει καλά. Έχει μαθητεύσει στους κανόνες του θρίλερ μέσα από σειρά ταινιών του, όπως το Se7en, το Παιχνίδι, το Δωμάτιο Πανικού και το Zodiac.

Η Λίσμπεθ

Η Λίσμπεθ της Νούμι Ραπάς και εκείνη της Ρούνι Μάρα είναι δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες. Η πρώτη είναι επικίνδυνη και εντυπωσιακή, ενώ η δεύτερη είναι πιο... παιδική. Στη μία σκηνή είναι ένα ευάλωτο κορίτσι, στην άλλη θα μπορούσε να είναι ένας έφηβος, στην τρίτη ένα εκδικητικό παιδί, στη σκηνή που κάνει σεξ με τον Μπλούμκβιστ είναι αναμφισβήτητα μια γυναίκα. «Όσο πιο πολύ βυθιζόμουν στον εσωτερικό κόσμο της Λίζμπεθ, τόσο περισσότερο άρχισα να κατανοώ τους λόγους που ο Στιγκ Λάρσον συνήθιζε να αναφέρει την Πίπη τη Φακιδομύτη ως πηγή έμπνευσης για την ηρωίδα του. Και οι δυο τους, άλλωστε, διαθέτουν τον προσωπικό τους κώδικα ηθικής και έχουν την τάση να τα βάζουν με τους κακούς» δηλώνει η Ρ.Μάρα. Προσωπικά, πάντως, προτιμώ τη Νούμι Ραπάς.

Ο Μπλούμκβιστ

Η αλήθεια είναι ότι στην ταινία του 2009 δεν κατάφερα να συλλάβω ακριβώς τις λεπτές αποχρώσεις του χαρακτήρα του Μίκαελ Μπλούμκβιστ (τον ερμήνευε ο Μίκαελ Νίκβιστ). Οπότε αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια εκείνης της ταινίας ήταν η Ν.Ραπάς. Ωστόσο, στην εκδοχή του Φίντσερ δεν μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στο κορίτσι με το τατουάζ και τον δημοσιογράφο: ο Ντάνιελ Κρεγκ κάνει εξαιρετική δουλειά στον ρόλο ενός ανθρώπου που ξέρει να χάνει. Και γι’ αυτό σέβεται τις νίκες του. Ο Κρεγκ, αν και δεν είναι όμορφος, καταφέρνει σε ρόλους intellectual περιπετειώδεις (όπως και στους Μποντ) να λάμψει και να γίνει γοητευτικός.

Η χημεία

Η διαφορά ηλικίας γίνεται φανερή στην ταινία του Φίντσερ και εξηγεί κάπως τη σχέση ανάμεσα στους δύο: ο αποκομμένος από τον κόσμο Μπλούμκβιστ έχει κινδυνεύσει και χρειάζεται τρυφερότητα (εξαιρετικό το «παραλήρημα» του Κρεγκ, ενώ η Λίσμπεθ αναζητά ένα πατρικό πρότυπο στο πρόσωπο του μεσήλικα δημοσιογράφου. Άλλωστε το λέει και ο σεναριογράφος, Στ.Ζαΐλιαν: «Η Λιζμπεθ είναι ένας από τους πλέον ξεχωριστούς και εκπληκτικούς λογοτεχνικούς χαρακτήρες που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Όμως, αν τα βιβλία αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο εκείνη, δε θα είχαν κάνει τόσο μεγάλο ντόρο. Πιστεύω ότι εκείνο που ιντρίγκαρε το αναγνωστικό κοινό είναι ο τρόπος με τον οποίο συγκλίνουν οι προσωπικές ιστορίες του Μίκαελ και της Λίζμπεθ, σε συνδυασμό, βέβαια, με το πώς αντιμετωπίζει ο καθένας τους τις ζόρικες καταστάσεις με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπος».

Το σασπένς

Αν κάτι είναι βέβαιο, αυτό είναι πως ο Ντέιβιντ Φίντσερ ξέρει να δημιουργεί αγωνία. Παρ’ όλο που είχα δει τη σουηδική ταινία και ήξερα τι γίνεται, βρήκα τον εαυτό μου στην άκρη του καθίσματος να περιμένει την επόμενη αγωνιώδη σκηνή. Ο Φίντσερ επικεντρώνεται στους δύο βασικούς χαρακτήρες του παρά στο «ποιος διέπραξε το έγκλημα», κάτι που κάνει η ταινία του 2009 με το πλήθος των χαρακτήρων που παρουσιάζει.

Το σενάριο

«Το σενάριό μας αναπαράγει σχεδόν αυτούσιο το μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος του Λάρσον» υποστηρίζει ο Φίντσερ. «Ωστόσο, εκείνο που μας ενδιέφερε πρωτίστως, ήταν να επικεντρωθούμε στους δύο βασικούς του χαρακτήρες και στην ιδιόμορφη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσά τους, η οποία εμπεριέχει ποικίλες προστριβές και άφθονες δραματικές εξάρσεις. Μια σχέση, η οποία, άλλωστε, ήταν και εκείνη που ανέδειξε το βιβλίο του Λάρσον σε κοινωνικό και εκδοτικό φαινόμενο». Ο Φίντσερ επιστρέφει στο βιβλίο για να το χρησιμοποιήσει ως βάση της ταινίας του και παραμένει πιο κοντά σε αυτό από ότι η ταινία του Νιλς Άρντεν Όπλεφ.

Το τέλος

Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω τίποτα, νομίζω ότι το φινάλε της ταινίας του Φίντσερ είναι καλύτερο. Εκείνο της σουηδικής ταινίας φαίνεται πολύ παρατραβηγμένο. Και η σκηνή όπου η Ρούνεϊ Μάρα πηγαίνει στο σπίτι του Μπλούμκβιστ με το σακάκι, μόνο και μόνο για να δει μια σκηνή που δεν θέλει είναι πραγματικά εξαιρετική και δείχνει την πιο ευάλωτη πλευρά της, σε αντίθεση με την ταινία του Όπλεφ όπου την βλέπαμε πιο σκληροτράχηλη και επιθετική.

Η ετυμηγορία

Ειλικρινά απάντηση δεν υπάρχει. Οι ταινίες έχουν φυσικά πολλά κοινά και κάποιες διαφορές που για να τις βρεις χρειάζεται δεύτερη ανάγνωση. Το γεγονός, όμως, ότι βλέποντας την ταινία του Φίντσερ ενθουσιάστηκα όσο και την πρώτη φορά που είδα τη σουηδική ταινία (παρά το γεγονός ότι γνώριζα τι θα γίνει και είχε χαθεί το στοιχείο του εντυπωσιασμού) με κάνει να πιστεύω ότι ο Αμερικανός σκηνοθέτης τα κατάφερε μια χαρά στο «χτίσιμο» των χαρακτήρων που μας σύστησε ο Στιγκ Λάρσον.

Τάιλερ Ντέρντεν

Οταν η ελληνική μουσική «πηγαίνει» σινεμά...

2012-01-28T12:49:00.000-08:00

Νωρίς θυμήθηκα να φτιάξω το «σίκουελ» των μουσικών που έντυσαν ταινίες, τόσο του ξένου, όσο και του ελληνικού κινηματογράφου. Κάλλιο αργά παρά ποτέ λέει ο σοφός λαός. Κι αφού τότε στάθηκα κυρίως στον ξένο, τώρα αποτίω φόρο τιμής στην μουσική του ελληνικού κινηματογράφου.

Οι δικοί μας δημιουργοί σίγουρα δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους διεθνείς. Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Λοΐζος, Σαββόπουλος, Μαρκόπουλος, Καραΐνδρου, ιερά τέρατα της ελληνικής μουσικής, έδωσαν τις πολύτιμες συνθέσεις τους σε ελληνικές ταινίες.

Τι να πει κανείς για τον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι, η μουσική επένδυση του οποίου στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» και ειδικότερα το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» χάρισε Οσκαρ Τραγουδιού στην χώρα μας το 1960. Το 1946 έκανε την πρώτη του εργασία για τον κινηματογράφο, στην ταινία Αδούλωτοι Σκλάβοι και στα επόμενα χρόνια συνθέτει μουσική για πολλές ελληνικές ή ξένες ταινίες. Ειδικά για τη μουσική της ταινίας «Το ποτάμι» (1959) θα κερδίσει το μουσικό βραβείο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει συνθέσει τον ίσως πιο αναγνωρίσιμο ελληνικό ρυθμό διεθνώς, το συρτάκι για τον «Ζορμπά» το 1964, βασισμένο σε παραδοσιακή κρητική μουσική, ενώ έχει γράψει μουσική για γνωστές ταινίες, όπως Ζ (1969) και το Σέρπικο (1973). Ενα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του, το «Βρέχει στην φτωχογειτονιά» από την δωρική φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση, ακούγεται σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας «Συνοικία το Ονειρο» με τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Εκτός από τις προαναφερθείσες, ο Θεοδωράκης έντυσε μουσικά τις ταινίες Ιφιγένεια, Ηλέκτρα, Το μπλόκο, Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά, Σουτιέσκα (Τίτο), Μπιριμπί, Φαίδρα, Κατάσταση πολιορκίας, Actas de Marusia.

Ποιος δεν έχει χορέψει, ανατριχιάσει, συγκινηθεί και ανατρέξει στην μνήμη του το πιο αγαπημένο ζεϊμπέκικο που έχει γραφτεί στην Ελλάδα. Μάνος Λοΐζος και το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» στην ταινία του Αλέξη Δαμιανού «Ευδοκία» (1970), η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 21 Σεπτεμβρίου 1971. Χαρακτηριστική η σκηνή με τον φαντάρο που το χορεύει κρατώντας με τα δόντια του ένα τραπέζι. Η ταινία απέσπασε βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ωστόσο η έγινε γνωστή για το μουσικό θέμα της, το ζεϊμπέκικο. Ο Μάνος Λοΐζος συνέθεσε μουσική και για τις ταινίες Μπετόβεν και μπουζούκι (1965), Τρούμπα 67 (1967), Το λεβεντόπαιδο (1969), Στον ίλιγγο της ζωής (1969), Love above all / Η πρόκληση (1970).

«Μάνα μου ολα περνούνε και ολα γίνονται ξανά, όμως τούτη η θητεία δεν σταματάει πουθενά». Η ταινία: Happy Day του Παντελή Βούλγαρη. Την μουσική υπογράφει ο μοναδικός Διονύσης Σαββόπουλο, κάνοντας την μουσική του εμφάνιση στην ταινία του Βούλγαρη, το 1976. Στην ερμηνεία του τραγουδιού «Λαϊκός τραγουδιστής», ο Μιχάλης Μενιδιάτης.

Ενα από τα πιο γνωστά τραγούδια του Γιάννη Μαρκόπουλου, το «Ζαβαρακατρανέμια», ένα τραγούδι που δημιούργησε απορίες ως προς την σημασία της λέξης, αλλά και του γενικότερου νοήματός του ακούγεται στην κινηματογραφική ταινία «Επιχείρησις Απόλλων», μία ελληνο-σουηδική συμπαραγωγή σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σκαλενάκη. Το ερμηνεύει ο ίδιος ο Γιάννης Μαρκόπουλος.

Ο συνθέτης της «Θητείας» και του «Θεσσαλικού Κύκλου», με το τεράστιο μουσικό έργο έχει χαρίσει κι αυτός με την σειρά του συνθέσεις σε ταινίες του Κούνδουρου, του Ντασέν, του Κοσμάτου, του Μανουσάκη, του Σκαλενάκη, του Γρηγορίου και άλλων.

Οι ταινίες που έχουν «ντυθεί» μουσικά από τον Γιάννη Μαρκόπουλο είναι «Το φυλαχτό της μάνας», «Λόρδος Μπάυρον», «Τα χρόνια της θύελλας», «Κραυγή Γυναικών», «Βορτεξ (Το πρόσωπο της Μέδουσας)», «Επιχείρησις Απόλλων», «Ο θάνατος του Αλέξανδρου», «Διχασμός», «Μικρές Αφροδίτες».

Από τον μακρύ κατάλογο των Ελλήνων συνθετών που έγραψαν μουσική για κινηματογραφικές ταινίες δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι γυναικείες παρτιτούρες. Σημαντική η συμβολή της συνθέτριας Ελένης Καραΐνδρου, οι νότες της οποίας ακούγονται στις περισσότερες ταινίες του προσφάτως αδικοχαμένου Θόδωρου Αγγελόπουλου. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το «Ταξίδι στα Κύθηρα» από την ομώνυμη ταινία, τραγουδισμένο από τον Γιώργο Νταλάρα. Χαρακτηριστικό επίσης και το «Βαλς του Γάμου» από την ταινία ο «Μελισσοκόμος». Μουσική που μένει στο μυαλό, ταξιδεύει σε άλλες διαστάσεις, με εξαιρετικές ενορχηστρώσεις.

Μία ακόμη γυναίκα που έδωσε το δικό της μουσικό στίγμα στον κινηματογράφο είναι η Ευανθία Ρεμπούτσικα στην «Πολίτικη Κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη. Οι μοναδικές συνθέσεις της και οι σκηνές της ταινίας δένουν με έναν εξαιρετικό τρόπο στέλνοντας τον θεατή με ένα μελωδικό εξπρές στην Κωνσταντινούπολη. Οι εικόνες ανοίγουν πραγματικά την ορεξη, ενώ η μουσική τέρπει τα ώτα, αλλά και για να γίνω υπερβολική, φέρνει στην μύτη ακόμη και τις μυρωδιές από το μπαχάρι και την κανέλλα.

Μουσική για κινηματογραφικές ταινίες έχουν γράψει και δεκάδες άλλοι σπουδαίοι Ελληνες δημιουργοί, όπως ο Μίμης Πλέσσας, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Νίκος Μαμαγκάκης και ο Σταμάτης Σπανουδάκης.

Σατίν

Κινηματογραφικές βιογραφίες

2012-01-28T00:56:00.000-08:00

Το τελευταίο διάστημα είδαμε στις αίθουσες δύο (πολύ) κακές βιογραφίες που είχαν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Ένα από τα οποία ήταν οι tour de force ερμηνείες δύο εξαιρετικών ηθοποιών. Μιλάμε, φυσικά, για τη Σιδηρά Κυρία και την Μέριλ Στριπ και τον J.Edgar και τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο.

Οι κινηματογραφικές βιογραφίες δεν ήταν ποτέ ένα εύκολο είδος (γι΄αυτό και στα Όσκαρ οι ρόλοι σε βιογραφίες προτιμούνται στις βραβεύσεις): πρώτα-πρώτα όλοι (ή οι περισσότεροι) γνωρίζουν το «αντικείμενο» της βιογραφίας. Το πρόσωπο που αυτή αφορά είναι διαθέσιμο στον κάθε θεατή να το βρει και να το ανακαλύψει (και να έχει άποψη για αυτό).

Οι περισσότερες πάσχουν από το ίδιο πρόβλημα: στην προσπάθειά τους να τα πουν όλα, καταλήγουν να μην πουν τίποτα. Για παράδειγμα τόσο στο J.Edgar, όσο και στη Σιδηρά Κυρία ο θεατής καταλήγει να παρακολουθεί μια εξαντλητική συρραφή σκηνών και επεισοδίων από τη ζωή του βιογραφούμενου, η οποία δεν έχει καμία συνοχή.

Πώς θα μπορούσε, όμως, να επιλυθεί αυτό το πρόβλημα;

Μία λύση είναι η συνεχής αφήγηση. Τέρμα, λοιπόν, σε έναν γέροντα που θυμάται σκηνές από τη ζωή του αποσπασματικά. Στον Λόρενς της Αραβίας για παράδειγμα συναντάμε μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Το ίδιο και στο εξαιρετικό Οργισμένο Είδωλο του Μάρτιν Σκορσέζε. Και στις δύο ταινίες ο φιλμικός ήρωας αποκτά δική του σάρκα και οστά και «ξεπετάγεται» από την οθόνη, αποκομμένος λες από το πραγματικό πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται.

Η συνεχής αφήγηση βοηθά, επίσης, την ταινία Ζωή Σαν Τριαντάφυλλο, όπως και το Social Network.

Μία άλλη λύση είναι η αναμονή για κάποιο αποτέλεσμα. Για παράδειγμα στο Butch Cassidy and the sundance kid όλοι περιμένουμε το τέλος του διάσημου διδύμου. Το ίδιο συμβαίνει στο Μπόνι και Κλάιντ, όπως και στο Sid and Nancy. Σε αυτή την περίπτωση, οι ταινίες διηγούνται ιστορίες που περνούν από διάφορα περιστατικά, με στόχο να φτάσουν στην κορύφωση. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το Boys Don’t Cry που έχει να διηγηθεί μια συγκεκριμένη ιστορία ή το Έριν Μπρόκοβιτς του Στίβεν Σόντερμπεργκ.

Οι βιογραφίες μπορούν να γίνουν χαοτικές. Γι’αυτό πολλοί επιλέγουν να επικεντρωθούν σε ένα μόνο κομμάτι της ζωής του ήρωά τους. Για παράδειγμα στα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας βλέπουμε πως ο Τσε Γκεβάρα έφτασε να γίνει ο Τσε Γκεβάρα, ενώ στο Nowhere Boy παρακολουθούμε τα πρώτα βήματα του Τζον Λένον. Αντίστοιχα, στο φετινό Επτά Μέρες με τη Μέριλιν βλέπουμε μόνο μια εβδομάδα από τη ζωή της Μονρόε. Μπορεί η ταινία να μην είναι αριστούργημα, αλλά, πάντως, καταφέρνει και να δώσει την «καρδιά» του χαρακτήρα και να αναδειχθεί σε καλύτερη ταινία από τα Σιδηρά Κυρία και J.Edgar.

Σε αυτό το κλίμα και η Βασίλισσα, με την Έλεν Μίρεν να ερμηνεύει την Ελισάβετ την περίοδο μετά τον θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνα και φυσικά ο περσινός Λόγος του Βασιλιά που δεν ασχολήθηκε με όλη τη ζωή του βασιλιά Γεωργίου, αλλά αποφάσισε να διηγηθεί την ιστορία του προβλήματος ομιλίας του (και μέσω αυτού την άνοδό του στον θρόνο). Αλλά και στο Capote βλέπουμε τη διαδικασία της συγγραφής του In Cold Blood από τον Τρούμαν Καπότε. Και έτσι γνωρίζουμε τον άνθρωπο και τον συγγραφέα. Ή στο Elizabeth του Σ.Καπούρ βλέπουμε τα πρώτα χρόνια από τη ζωή της βασίλισσας Ελισάβετ της Α'.

Οι ταινίες που με την αισθητική τους μεταδίδουν κάτι από την προσωπικότητα του βιογραφούμενου έχουν πάντα ένα προσόν. Στο Control, για παράδειγμα, βλέπουμε μια σκοτεινή ιστορία αυτοκαταστροφής. Ή το Ed Wood είναι μια παράξενη ιστορία για έναν παράξενο σκηνοθέτη, ενώ το I’m not there αποτελεί ένα ιδιόμορφο παζλ που αποσυνθέτει και επανασυνθέτει τον Μπομπ Ντίλαν.

Ένας άλλος τρόπος να προσεγγίσει κανείς το θέμα της βιογραφίας είναι μέσω της σχέσης του με άλλα πρόσωπα. Για παράδειγμα στις Ώρες βλέπουμε τη Βιρτζίνια Γουλφ σε σχέση με τις αναγνώστριες της κυρίας Ντάλογουεϊ. Ή στο Τζούλι και Τζούλια, η Τζούλια Στάιλς αναδεικνύεται μέσα από τη σχέση της θαυμάστριάς της Τζούλι και της απόφασής της να μαγειρέψει τις συνταγές της.

«Συνταγή» για τη σωστή βιογραφία δεν υπάρχει, βέβαια. Αρκεί να καταφέρουν οι σκηνοθέτες να δώσουν πνοή στους ήρωές τους, να μη διηγηθούν απλά μια ιστορία, αλλά να τους κάνουν να βγαίνουν από την οθόνη και να συναντούν τον θεατή.

Παρακάτω ακολουθούν 25 βιογραφίες που αξίζει να ανακαλύψετε:

Ο Λόρενς της Αραβίας
Η Βασίλισσα
Nowhere boy
I’m not there
Control
Ζωή σαν τριαντάφυλλο
Οι Ώρες
Επτά Μέρες με τη Μέριλιν
Οργισμένο Είδωλο
Butch Cassidy and the Sundance Kid
Μπόνι και Κλάιντ
Αντρέι Ρουμπλιέφ
Capote
Ed Wood
Chaplin
Sid and Nancy
Elizabeth
Young Mr Linkoln
Κόκκινοι
Silkwood
The Elephant Man
Το Αριστερό Μου Πόδι
Η λίστα του Σίντλερ
Goodfellas
Amadeus

Τάιλερ Ντέρντεν

Titanic 3D. Γιατί και το 3D θέλει τον Τιτανικό του....

2012-01-26T04:21:00.000-08:00

“1997.... το ίντερνετ στα σπάργανα, το facebook και τα μπλογκ έννοιες άγνωστες, WiFi υπήρχε μόνο στο Star Trek, 3D μόνο σε πανάκριβές στρατιωτικές εφαρμογές, υπολογιστές χωρίς κάρτες γραφικών, χωρίς λειτουργικό Windows, τα κινητά ογκώδη με μονόχρωμα display, πλήρωνες με δραχμές.....”

Ο κέρσορας αναβόσβηνε κουρασμένος στην οθόνη πάνω από εκατοντάδες γραμμές κώδικα. Κάπου εκεί βρισκόταν το λάθος, το bug, που με χώριζε από το να καταθέσω την πτυχιακή. Είχα διορία άλλες 4 ώρες, μέχρι της 7 π.μ. Στα ράδιο ακούστηκε η επιτυχία της Celine Dion “My Heart Will Go On”, θα είχα άραγε κουράγιο να πάω στην σημερινή πρεμιέρα του “Τιτανικού” , είχα ακούσει καλά λόγια για την ταινία......

Ορισμένες ταινίες χαράζονται στη μνήμη σου και έχουν την ικανότητα ακόμα και χρόνια αργότερα να προκαλούν “αναλαμπές” flash-back. Ο Τιτανικός το 1997 κέρδισε 11 Όσκαρ και ανακηρύχθηκε η πιο μεγάλη εισπρακτική επιτυχία ταινία όλων των εποχών, μέχρι να την εκθρονίσει το 2009 το Άβαταρ (του ίδιου σκηνοθέτη). Κάπου προς τα τέλη του 2010 ανακοινώθηκε ότι αποφασίστηκε επανέκδοση της αρχικής ταινίας σε 3D, με αποτέλεσμα να υπάρξουν ποικίλες αντιδράσεις.

Πως πουλάς μια ιστορία την οποία την έχει ξαναδεί ο κόσμος και της οποίας το μεγαλύτερο ατού είναι η 3D εμπειρία; Από ότι φαίνεται στην περίπτωση του 3D Τιτανικού, η οποία θα τελικά θα προβληθεί στις αίθουσες τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους με τη συμπλήρωση των 100 χρόνων από την έναρξη του μοιραίου ταξιδιού, με μια μίξη προσωπικής έκκλησης και νοσταλγίας. Το πρώτο επίσημο trailer παρουσιάστηκε στη σελίδα Facebook της ταινίας τον περασμένο Νοέμβριο
http://www.facebook.com/photo.php?v=10150370790403918
στο οποίο ο Cameron ευχαρίστησε τους 10 εκ. φαν του Facebook με το “thank you for staying true to Titanic”.

Δυστυχώς ταινίες που μετατράπηκαν σε 3D εκ των υστέρων έχουν κακή φήμη. Αυτό χάρη σε μερικά στούντιο το οποία προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν το 3D σαν μέσω κερδοφορίας για αδύναμους τίτλους όπως "Clash of the Titans" ή το "Gulliver's Travels". Σε συνέντευξη ο Cameron επισημαίνει ότι στο “Clash of the Titans” η μετατροπή έγινε μόλις σε 8 εβδομάδες ενώ κατά την γνώμη του μια οποιαδήποτε μετατροπή ταινίας τέτοιου μεγέθους θα χρειάζονταν 6-12 μήνες.

“Όλοι οι στόχοι μου, αυτό που ήθελα να δείξω όταν γύριζα την αρχική ταινία έχουν επαυξηθεί με την εισαγωγή της τρίτης διάστασης. Ήθελα να ταξιδέψω τους θεατές στο 1912, με το 3D όλα φαίνονται πιο πραγματικά, πιο άμεσα, πιο δραματικά, πιο ρομαντικά, πιο επικίνδυνα” αναφέρει.

Η νέα τρισδιάστατη έκδοση του Τιτανικού χρειάστηκε τελικά 60 μήνες, 18 εκατ. δολάρια, και την χρήση δύο έμπειρων στούντιο (ένα από τα οποία είναι η Legend 3D http://legend3d.com/), για να μετατραπεί η τρίωρη ταινία από δισδιάστατο σε τρισδιάστατο υπερθέαμα, πάντα υπό την στενή επίβλεψη του αρχικού του δημιουργού. Μια εργασία στην οποία, κατά ομολογία του ίδιου, κάθε καρέ χρειάζονταν ειδικό μοντάρισμα και κοπιαστική εργασία ωρών. Για παράδειγμα όταν μετακινούσαν τα πρόσωπα του Leonardo Di Caprio και της Kate Winslet, χωρίζοντας τα για να δημιουργηθεί βάθος στην οθόνη αυτό άφηνε ένα μαύρο κενό πίσω τους το οποίο έπρεπε να συμπληρωθεί με χειρωνακτική δουλειά. Ουσιαστικά δημιουργείται μια νέα εικόνα εκεί που δεν υπήρχε τίποτα, όλο αυτό χρειάζεται μια διαδικασία με πολλές επαναλήψεις μέχρις ότου φανεί το καρέ ικανοποιητικό.

Ευτυχώς ο Τιτανικός χρησιμοποίησε προηγμένες τεχνικές για την εποχή του. Πολλά από τα εσωτερικά και εξωτερικά σκηνικά αλλά και το νερό είχαν δημιουργηθεί ψηφιακά, κάτι το οποίο έδινε περισσότερες λύσεις για επεξεργασία σε 3D , αφού σε πολλές περιπτώσεις μπορούσαν να συμπληρωθούν τα προαναφερόμενα κενά μέσω του υπολογιστή.

(Σαν ενημέρωση προς του νέους αναγνώστες μας επισημαίνω ότι το 3D δηλαδή η στερεοσκοπία χρειάζεται 2 εικόνες για κάθε καρέ ταινίας. Η κάθε εικόνα τροφοδοτείται μέσω των ειδικών γυαλιών σε κάθε μάτι ξεχωριστά, ξεγελώντας ουσιαστικά των εγκέφαλο μας ότι αυτό που βλέπει έχει βάθος. Έτσι λοιπόν για την μετατροπή μιας 2D ταινίας χρειάζεται να δημιουργηθούν τα διπλάσια καρέ)

Όποια και να είναι η γνώμη σας για τον James Cameron, θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε το πάθος και την αφοσίωση του στο τρισδιάστατο σινεμά. Με το Αβαταρ κατάφερε σχεδόν μόνος του να φέρει το 3D στης αίθουσες των σινεμά και να το κάνει επιτυχία. Ακόμα και τώρα που το κοινό αρχίζει να ξεπερνά τον αρχικό του “μεγάλο” έρωτα για το 3D, τώρα που ακούγονται κριτικές αμφισβήτησης (από Cinepivates και μη) για την χρησιμότητα του, εκείνος τα δίνει όλα.

Αρχικά και εγώ ήμουν σκεπτικός. “15 ετών ταινία, να βγει σωστά την στιγμή που νεότερες απέτυχαν παταγωδώς; Ούτε τα πρωτότυπα αρχεία δεν θα βρίσκουν. Μπαααααααααα”. Σκεφτόμουν κυνικά μέσα μου. Τελικά διαβάζοντας τις διθυραμβικές κριτικές των τυχερών που στις 28 Οκτωβρίου 2011 (την ώρα που εμείς πετούσαμε ντομάτες στους πολιτικούς μας) είδαν σε πρώτη προβολή 18 λεπτά της μετασχηματισμένης ταινίας σε 3D, κατάλαβα τα εξής. “Ποτέ. Μα ποτέ. Μην αμφισβητείς τον Cameron”.

Όλοι έφυγαν άφωνοι από τα στούντιο της Paramount στο Hollywood, λέγοντας ότι ήταν η καλύτερη μετατροπή που είχαν δει ποτέ τους. Λες και το τράβηξε σε 3D από την αρχή. Επιπλέον ενημέρωσαν ότι όλο το έργο πριν μετατραπεί, επεξεργάσθηκε σε νέο 4K master, με διόρθωση χρωμάτων και επιπλέον καθαρισμό της εικόνας με τα σημερινά στάνταρ. Που σημαίνει ότι θα βγει και 2D έκδοση στις αίθουσες με κρυστάλλινη ανανεωμένη εικόνα και ότι όποια έκδοση (2D/3D) και αν προτιμήσουμε θα απολαύσουμε έναν Τιτανικό με την καλύτερη εικόνα που είδαμε ποτέ.

Από ότι φαίνεται ο χρόνος και το χρήμα είναι οι βασικοί παράγοντες μιας καλής μετατροπής. Όταν μια ταινία είναι σε εξέλιξη και υπάρχει επίσημη ημερομηνία προβολής, υπάρχει ελάχιστος χρόνος για να γίνει καλή δουλειά για μετατροπή σε 3D. Η μετατροπή δεν μπορεί να αρχίσει παρά μόνο όταν μία ταινία είναι τελειωμένη. Απεναντίας για τον Τιτανικό ο χρόνος και το χρήμα δεν ήταν παράγοντας πίεσης. Όπως αναφέραμε παραπάνω, 60 εβδομάδες, 18 εκατ. δολάρια και ένας Cameron σε κέφια φαίνεται να ήταν αρκετά. Για να είμαστε όμως και δίκαιοι πρέπει να αναφέρουμε ότι ακόμα και ο ίδιος ο σκηνοθέτης εξομολογήθηκε ότι η μετατροπή του είναι μόνο 2.99D, και όχι πραγματικό 3D.

Παρακολουθήστε μια αποκαλυπτική συνέντευξη του δημιουργού στην οποία αναφέρετε στα παραπάνω θέματα.

Γενικά υπάρχουν πολλά παράπονα ότι στο 3D έχουμε πιο σκοτεινή εικόνα από ότι αν βλέπαμε την ίδια ταινία σε 2D. Ακόμα και ο Cameron αναφέρεται σε αυτό και υποστήριξε ότι αυτό συμβαίνει γιατί τα σινεμά χαμηλώνουν την ισχύ των προβολέων για οικονομία. Μια πρακτική την οποία προσπαθεί να καταπολεμήσει. Από προσωπική εμπειρία μπορώ να πω ότι οι προβολείς για 3D πρέπει να ρυθμίζονται σε διπλάσια φωτεινότητα για να μην υπάρχει σκοτεινή εικόνα. Αυτό το dual lamp mode είναι πολύ ακριβό στην λειτουργία μιας και η αλλαγή λάμπας σε επαγγελματικούς προβολείς ανέρχεται σε χιλιάδες ευρώ. Όπως και να έχει όμως αναμένεται ότι θα εκπλαγούμε από την ποιότητα της νέας εικόνας.

Την καλύτερη ποιότητα εικόνας θα έχουν όσοι τυχεροί από εμάς επισκεφτούν IMAX σινεμά (αν βρίσκεστε εκείνες τις μέρες στο εξωτερικό, γιατί εδώ δεν υπάρχουν), μιας και εκεί δεν μπορούν να γίνουν “τεχνικές οικονομίας” και οι ρυθμίσεις σε ήχο και εικόνα είναι πάντα στο μάξιμουμ. Επίσης σε IMAX θα δείτε περισσότερη εικόνα από ότι στα παραδοσιακά σινεμά. Επειδή η αρχική ταινία γυρίστηκε σε Super 35, μπόρεσαν και επεξεργάστηκαν τα καρέ με πιο μεγάλη αναλογία εικόνας. Που σημαίνει ότι σε IMAX θα υπάρχει πιο πολύ εικόνα πάνω και κάτω, προσφέροντας ίσως μεγαλύτερη εμβύθιση.

Όταν ερωτήθηκε ο Jon Landau (συνεργάτης και παραγωγός του Cameron) αν η απόφαση για επανέκδοση του Τιτανικού ήταν καθαρά για σκοπιμότητα κέρδους απάντησε ότι παρόλο που είναι εμπορική ταινία και σκοπός της είναι το κέρδος κανένας δεν θα ξόδευε 1 χρόνο από την ζωή του και 18 εκατ. δολάρια για μετατροπή μια παλιάς ταινίας αν δεν υπήρχε το ανάλογο πάθος. Αναφέρει ότι το Post-converting 3D (μετατροπή μιας ταινίας σε 3D) δεν είναι μια απλά τεχνική διαδικασία αλλά μια δημιουργική διαδικασία στην οποία πρέπει να συμμετέχει απαραίτητα και ο αρχικός δημιουργός της ταινίας.

Ανάμεσα στα πρώτα άτομα τα οποία είδαν την ολοκληρωμένη ταινία ήταν ο Leonardo DiCaprio, κατά τη διάρκεια γυρισμάτων του The Great Gatsby. Ο οποίος παρόλο που ήταν εντυπωσιασμένος, έπαθε κρίση ηλικίας και έλεγε καθ όλη την διάρκεια της ταινίας “Κοίτα δεν φαίνομαι πια έτσι”. Ενώ η Kate Winslet προτίμησε να δει την ταινία στην πρεμιέρα της τον Απρίλιο.

Μάλιστα μετά την τελευταία εισπρακτική επιτυχία του "The Lion King 3D," που ήταν άλλη μια προσπάθεια μετατροπής μιας παραδοσιακής ταινίας σε 3D χάθηκαν ακόμα και οι πιο μικρές αμφιβολίες που υπήρχαν αν ο νέος Τιτανικός θα τα καταφέρει. Η επανέκδοση του Τιτανικού θα βγει στις αίθουσες στις 6 Απριλίου, τέσσερις μέρες πριν την συμπλήρωση από τα 100 χρόνια της έναρξης του ταξιδιού του Τιτανικού (10 Απριλίου 1912), σε 3D, 2D και σε IMAX.

Τελικά οι λόγοι για τους οποίους θα πήγαινε ο καθένας μας (εκτός αν είναι φανατικός φαν) να δει την επανέκδοση του Τιτανικού είναι καθαρά προσωπικοί, ίσως για να θυμηθούμε τα παλιά, ίσως γιατί θέλουμε να δούμε το καλύτερο Post-converted 3D μέχρι σήμερα, ίσως επειδή ήμασταν μικροί και δεν το προλάβαμε στο σινεμά ή έστω απλά για να κλάψουμε τρισδιάστατα.

Bon voyage σε όσους το επιλέξουν.
-Trinity

References
http://articles.latimes.com/2011/sep/25/entertainment/la-et-3d-rereleases-20110925
http://mashable.com/2010/03/15/titanic-3d/
http://collider.com/titanic-3d-footage-recap/123205/
http://www.movieweb.com/news/titanic-3d-footage-qa-with-james-cameron
http://www.guardian.co.uk/film/filmblog/2011/dec/21/titanic-3d-trailer-james-cameron
http://www.slashfilm.com/video-blog-reaction-james-camerons-titanic-3d-preview-imax/
http://vfxfilmmaker.com/tag/legend3d/
http://latimesblogs.latimes.com/movies/2011/11/titanic-3d-cameron-intros-trailer-of-his-1997-epic.html

http://www.bleedingcool.com/2012/01/13/jon-landau-talks-3d-after-seeing-preview-of-footage-so-do-i/

Η σταρ της εβδομάδας: η άλλη αδελφή Όλσεν

2012-01-26T00:14:00.000-08:00

Όταν μια 21χρονη ξανθιά ηθοποιός με ένα διάσημο επώνυμο εθεάθη στο Παρκ Σίτι της Γιούτα, όπου είναι γνωστό ότι λαμβάνει χώρα το φεστιβάλ Σάντανς, η μπλογκόσφαιρα γέμισε αναφορές του τύπου «Υπάρχει και άλλη δίδυμη Όλσεν».

Η Ελίζαμπεθ Όλσεν, όμως, δεν ήταν μία ακόμα από τις δίδυμες Όλσεν. Είχε την τύχη να δει τα αποτελέσματα της υπερβολικής δημοσιότητας στη ζωή και την καριέρα των δύο αδελφών της.

Ήταν την εποχή που Μερί-Κέιτ και η Άσλεϊ Όλσεν πρωταγωνιστούσαν σε νεανικές κωμωδίες της σειράς, αυτοδιαφημίζονταν υπερβολικά και λάνσαραν δικές τους σειρές ρούχων. Ίσως λόγο ηλικίας, εκείνη διασώθηκε.

Δύο εβδομάδες πριν την έναρξη των γυρισμάτων, ο σκηνοθέτης Σον Ντέρκιν της προσέφερε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν». Στην ταινία η Όλσεν ερμηνεύει μια νεαρή κοπέλα που καταφέρνει να το σκάσει από μία αίρεση, βρίσκει την αδελφή της, αλλά σιγά-σιγά η σκέψη πως ίσως τα μέλη της αίρεσης την αναζητούν ακόμη αρχίζει και την καταλαμβάνει όλο και περισσότερο. Τότε η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση γίνεται όλο και πιο δυσδιάκριτη...

Η πανέμορφη 23χρονη κοπέλα έδωσε μια σπουδαία ερμηνεία ως Μάρθα ή Μάρσι Μέι ή Μαρλίν, στον ρόλο μιας κοπέλας που κινείται ανάμεσα σε ταυτότητες. Από την απλή ύπαρξη, στην ψευδαίσθηση ότι είναι «δασκάλα και ηγέτης», στη συνειδητοποίηση ότι μάλλον μπερδεμένη είναι παρά οτιδήποτε άλλο.

Με την ερμηνεία της τράβηξε τα βλέμματα και άνοιξαν οι δρόμοι για τα επόμενα βήματα της καριέρας της Η επόμενη δουλειά της είναι το Red Lights του Ροντρίγκο Κορτές με τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Κίλιαν Μέρφι, ενώ θα πρωταγωνιστήσει σε ταινία δίπλα στον «Χάρι Πότερ», Ντάνιελ Ράντκλιφ.

Και κάπως έτσι, σε μερικά απλά βήματα η Ελίζαμπεθ Όλσεν έγινε ένα από τα πιο φρέσκα πρόσωπα του Χόλιγουντ.

Τάιλερ Ντέρντεν

O Πάπας ξεπόρτισε

2012-01-24T23:56:00.000-08:00

Θέλετε να χαχανήσετε σ'ανησυχητικό βαθμό; Θέλετε να νιώσετε συμπάθεια-ναι συμπάθεια- για καμιά εκατοσταριά παππούδες, ντυμένους με κατακοκκινα μεταξωτά, κλειδαμπαρωμένους σε μιά τεράστια αίθουσα του βατικανού, απ΄την οποία και πήραν την ονομασία τους, διακοσμημένη με υπέροχες τοιχογραφίες, οι οποίοι προσπαθούν να βρούν δια της ψηφοφορίας τον νέο Προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας/Ποντίφηκα/Πάπα;
Ε τότε, η ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ σάτιρα του Nanni Moretti Habebus Papam ( η βάση imdb βέβαια τη χαρακτηρίζει δράμα) ειναι η καταλληλότερη.
Ο άπαιχτος Moretti, για μένα ειναι το ιταλικό αντίστοιχο του Woody Allen, έφτιαξε εν πολλοίς μία αστεία, τρυφερή ταινία, σχετικά με τα ενδότερα του ομφαλού του Ρωμαιοκαθολικισμού, όταν το Κονκλάβιο επιφορτισμένο με την εκλογή του νεου Πάπα,αντιμετωπίζει ένα απροσμενο συμβάν: την κρισάρα άγχους ,φοβίας του άρτι εκλεγέντος προσώπου, που τον καθιστά ανήμπορο να φερει σε πέρας την εκκλησιαστική "δραματουργία" που ακολουθεί την εκλογή του.
Εχω μια και μοναδική ένσταση στο σκηνοθετικά ικανοποιητικότατο και σκηνογραφικά/καλλιτεχνικά πολύ καλό δημιούργημα του Moretti: ότι θα μπορούσε να ειναι περσσοτερο αιχμηρός, περισσοτερο διερευνητικος αναφορικά με το τι συμβαίνει πίσω απ΄τις εμγάλες πόρτες του Βατικανού. Στην έδρα αυτου του ιδιότυπου κράτους, το οποίο προς έκπληξη πολλών, εχει αναγνωριστέι ως τέτοιο διεθνώς, βασει συνθηκών. Το κράτος της πόλης του Βατικανού, αριθμεί περι τους 1000 κατοίκους, δεν εχει αυθυπόστατη πολιτειακή εξουσία επι των υποκειμένων του, αλλά οι κατοικοι αυτοί, εχουν διπλή ιθαγένεια, αυτή της χώρας προέλευσής του, και του κρατιδίου αυτού, όταν ενεργούν για λογαριασμό του.
Ο Moretti εστιάζει στον αγχωμένο Πάπα(πολυ καλός ο Michel Piccoli, αν και καταδείχνει την κατάπτωση λόγω ηλικίας...), στους επίσης αγχωμένους και ανησυχούντες Καρδιναλίους-εκλέκτορες, και μας δινει μιαπ ολύ τρυφερή και αστεία εικόνα αυτου του μικρόκοσμου, που εν έτει 2012, συνεχίζει να επηρεάζει τις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων ανα τον πλανήτη, παρα τα σεξουαλικά και μη, σκάνδαλα που τον ταλανίζουν κατά καιρούς, και μας κάνει να συμπαθήσουμε σχεδόν αυτά τα γραϊδια, που εδώ δεν σκιαγραφούνται σαν Σατανάδες με άμφια, αλλά σαν πανικόβλητα παππούδια που κάπως συνερχονται όταν καλείται αν σώσει την κατάσταση ο φημισμένος ψυχαναλυτής της Ρώμης, τον οποίο υποδύεται ο Moretti. Ο ψυχαναλυτής αξιοπρεπέστατος, με λογο λιγότερο καυστικο απ΄το βλεμμα του, είναι ο "εισβολέας" απ ΄τον εξω κόσμο, απ ΄την πραγματικότητα που εκτυλισσεται εκτος του προφυλαγμενου Βατικανού, είναι ο φρέσκος αέρας που μπαίνει μεσα στα πολυτελή διαμερίσματα του Κλήρου.
Οι σκηνες της διοργάνωσης πρωταθλήματος βόλεϋ(!!!),απο τον ψυχαναλυτή εμ τη συμμετοχή των καρδιναλίων, εντός της περίκλειστης αυλής του Βατικανού ειναι απολαυστικές. Ο Moretti δεν βαζει πολύ βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο δυστυχώς. Η εξαφάνιση του πανικόβλητου Πάπα και η επιχείρηση συγκάλυψης αυτου του συμβάντος, εκ μερους του ικανότατου και γαλαντόμου εκπροσώπου Τύπου , και διαχειριστή της εικόνας του Πάπα εκτος αλλα και εντος των τειχών, θα μπορουσαν να δώσουν πάσα σε καποια παραλληλη απεικόνιση της αντιδρασης ενδεχομένως της κοινωνιας σε μια ενδεχόμενη αποκάλυψη όλου αυτου του θεατρου που στήνεται. Ο Jerzy Stuhr στο ρόλο του εκπροσώπου Τύπου ειναι ιδανικός.
Εχει γινει επίσης εξαιρετική δουλειά με τα κοστούμια των Καρδιναλίων, όπως και με την ανασυσταση του εσωτερικού των αιθουσών του Βατικανού. Προφανώς,αν κρινω απ΄την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στα credits, δεν επετράπη στον Moretti να κανει γυρίσματα στα ενδότερα της Αγίας 'Εδρας. Η πολυ καλή και επιβλητική μουσική ειναι του Franco Piersanti.
Εντυπωσιακότατα επισης τα πλάνα με την αλλαγή της Ελβετικής Φρουράς του Πάπα, και του τελετουργικού με τη συμμετοχή των 108 Καρδιναλίων πριν την έναρξη της ψηφοφορίας.
Η ταινια του Moretti συνεπής στο ανατρεπτικό της πνεύμα, δεν εχει happy end.Υπό την εννοια της επιτυχούς διαχείρισης του ψυχολογικού προβλήματος του Ποντίφηκα, υπό την έννοια της ικανοποιητικής -σύμφωνα με τις επιθυμίες του περιβάλλοντος του Προκαθήμενου-λύσης... Μπερδευτήκατε ε;
'Αγνωσται αι βουλαί του Πάπα.

Φράνσις

«Ταξίδι» στην «Αιωνιότητα» για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

2012-01-24T14:03:00.000-08:00

Φτωχότερος είναι από σήμερα ο ελληνικός, αλλά και ο παγκόσμιος κινηματογράφος, καθώς έφυγε από την ζωή, σε ηλικία 77 ετών, ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης, Θόδωρος Αγγελόπουλος.

Ο «ποιητής της 7ης Τέχνης» τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο δυστύχημα και υπέκυψε στα τραύματά του μετά από πολύωρη μάχη που έδωσε για την ζωή του στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του ιδιωτικού νοσοκομείου «Metropolitan».

Ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης χτυπήθηκε από μοτοσικλέτα στην περιοφερειακή οδό Δραπετσώνας στο πρώτο τούνελ στο ρεύμα προς Κερατσίνι, κατά την διάρκεια γυρισμάτων για την τελευταία του ταινία «Η άλλη θάλασσα».

Ο σκηνοθέτης βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα της ταινίας και τη στιγμή που διέσχιζε το οδόστρωμα παρασύρθηκε από τη ιδιωτική μοτοσικλέτα, την οποία οδηγούσε, σύμφωνα με πληροφορίες, ειδικός φρουρός που βρισκόταν εκτός υπηρεσίας.

Αρχικά, διακομίστηκε στο Αττικό Νοσοκομείο, ενώ στην συνέχεια στο Metropolitan, έπειτα από αίτημα της οικογένειας. Σύμφωνα με τους γιατρούς, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος διακομίστηκε στο νοσοκομείο σχεδόν χωρίς σφυγμό.

Το πρώτο χειρουργείο στα πόδια ακολούθησε δεύτερο στη σπλήνα, αλλά δεν κατέστη δυνατό να σταματήσει η εσωτερική αιμορραγία .

Στο πλευρό του βρισκόταν από την πρώτη στιγμή η σύζυγος και παραγωγός των ταινιών του, Φοίβη Οικονομοπούλου, με την οποία ήταν μαζί από το 1979 και είχαν αποκτήσει τρεις κόρες, την Αννα, την Κατερίνα και την Ελένη..

Στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν, βρέθηκαν ο υφυπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δόλλης και ο πρόεδρος του ΟΛΠ Γιώργος Ανωμερίτης.

Ενας «ποιητής» των εικόνων

O Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ο ελεγειακός ποιητής των κινηματογραφικών εικόνων και της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και κοινωνικής πραγματικότητας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1935. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη.

Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου.

Από τότε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου. Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ' όλο τον κόσμο.

Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ. Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος.

Η «μαγεία» των εικόνων σε οκτώ ταινίες του συνοδεύτηκαν από την ανεπανάληπτη μουσική της Ελένης Καραΐνδρου.

Φιλμογραφία
1968: Η Εκπομπή, μικρού μήκους
1970: Αναπαράσταση
1972: Μέρες του ’36
1975: Ο θίασος
1977: Οι Κυνηγοί
1980: Ο Μεγαλέξανδρος
1983: Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη
1984: Ταξίδι στα Κύθηρα
1986: Ο Μελισσοκόμος
1988: Τοπίο στην Ομίχλη
1991: Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού
1995: Το βλέμμα του Οδυσσέα
1998: Μια αιωνιότητα και μια μέρα
2003: Τριλογία - Ι. Το λιβάδι που δακρύζει
2008: Τριλογία - ΙΙ. H σκόνη του χρόνου

Διεθνής αναγνώριση του έργου του

«Η Εκπομπή», βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1968

«Αναπαράσταση», Α' βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1970, βραβείο Ζωρζ Σαντούλ (Γαλλία, 1971), καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ Hyères (1971), ειδική μνεία της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1971)

«Μέρες του '36», Βραβείο σκηνοθεσίας και φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1972, βραβείο της FIPRESCI στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου (1972)

«Ο Θίασος», Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, Α' αντρικού και Α' γυναικείου ρόλου, Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1975, καλύτερη ταινία της δεκαετίας 1970-1980 από την Ένωση Κριτικών της Ιταλίας

«Οι Κυνηγοί», Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Σικάγο (1977), βραβείο της Ένωσης Τούρκων κριτικών (1977), επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών

«Ο Μεγαλέξανδρος» έλαβε το Χρυσό Λιοντάρι το 1980 στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας.

«Ταξίδι στα Κύθηρα», βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών (1984), κρατικά βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α΄ ανδρικού ρόλου, α' γυναικείου ρόλου,σκηνογραφίας, βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Ρίο ντε Τζανέϊρο (1984),

«Τοπίο στην Ομίχλη» έλαβε (μοιράστηκε) το Αργυρό Λιοντάρι Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βενετίας, βραβείο Φελίξ καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας (1988).

«Το Βλέμμα του Οδυσσέα» έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών, βραβείο της FIPRESCI (1995). Επίσης, οι κριτικοί του περιοδικού Time το ψήφισαν στις 100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

«Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα» κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών (1998).

«Τριλογία - Το Λιβάδι που Δακρύζει κέρδισε βραβείο της FIPRESCI (2004).
Xρυσό μετάλλιο του ιδρύματος Circulo de Bellas Artes (Mαδρίτη, 2008) για το σύνολο του έργου του.

Η 24η Ιανουαρίου είναι η Ημέρα που Θεόδωρος Αγγελόπουλος θα περάσει στην Αιωνιότητα. Καλό Ταξίδι στα Κύθηρα των ουρανών...

Σατίν

Ο Nemo στους Cinεπιβάτες

2012-01-23T01:15:00.000-08:00

Μάς πήρε κάτι πάνω από δύο χρόνια να την πείσουμε... τα καταφέραμε όμως και έτσι από σήμερα, ο Νέμο είναι ένας από τους Σινεπιβάτες!!

Γνωρίστε τον μέσα από δικά του λόγια...

Nemο

Απ’το «Ψάχνοντας τον Νέμο» της Pixar και όχι από τον «Κάπταιν Νέμο» του Ιούλιου Βέρν….Θυμάμαι τον εαυτό μου να κλαίει επειδή η μαμά μου δεν ήθελε να με πάει να δω το «Μπάμπι το Ελαφάκι»…..Σκασίλα μου για το ελαφάκι, σινεμά ήθελα να πάω….και ακόμα αυτό θέλω..να πηγαίνω σινεμα…..να βλέπω ταινίες..με αδυναμία στα κινούμενα σχέδια (όσα χρόνια και αν περάσουν!) και μεγάλη μου αμαρτία οι ταινίες με μεταφυσικούς πρωταγωνιστές (βαμπιρ, λυκανθρώπους, ζομπι κτλ..)..παρ’όλα αυτά θα δω τα πάντα… και σημαντική σημείωση: δεν εχω κοιμηθεί ποτέ σε ταινία….. όσο κουρασμένη και αν είμαι , όσο βαρετή και να είναι η ταινία…. αρκει να είμαι σινεμά... χόμπυ, ανάγκη, εξάρτηση, έρωτας...

O Ινδός Τσακ Νόρις

2012-01-17T00:27:00.000-08:00

Άντε να ζεσταθούμε λίγο αυτό το κρύο πρωινό. Γνωρίστε τον Ινδό Τσακ Νόρις σε ταινία δράσης με εφέ, ξύλο, ινδικό ροκ, και υπερβολικές σκηνές με σφραγίδα εγγύησης Bollywood. Το όνομά του είναι Singham και όπως θα δείτε και στα videos που ακολουθούν οι ικανότητές του μπορούν να συγκριθούν με αυτές του μεγάλου σταρ του Hollywood. Δείτε το Βιντεοκλίπ....

-Trinity

Τα κείμενα του 2011

2012-01-14T02:57:00.000-08:00

Η ιδέα των φίλων στο Sevenart μάς άρεσε πολύ. Γι’αυτό είμαστε σίγουροι ότι δεν θα μας θυμώσουν εάν τους την κλέψουμε...

Οι συντάκτες του Sevenart κατέγραψαν το 2011 μέσα από τα κείμενά τους.

Εμείς επιλέγουμε 20+11 κείμενα των Cinεπιβατών από το 2011 (όξω οι κριτικές εκτός και αν υπάρχει λόγος) και σας τα θυμίζουμε...

Η χρονιά ξεκινάει με το τι κινηματογραφικό θα μας απασχολούσε το 2011.
Τι κοινό μπορεί να έχει το Προσοχή, Πόθος με την Ερωτική Επιθυμία;
Ο Τάιλερ θυμάται καταδικασμένους σινεφιλικούς έρωτες
Η Σατίν γράφει για το ελληνικό πορνό. Και τα κλικ ανεβαίνουν στο θεό...
Ο Μαύρος Κύκνος μέσα από στίχους και εικόνες
Η Σατίν γράφει για... βατόμουρα. Έστω και χρυσά
Πώς ο Κυνόδοντας έφτασε μέχρι τα Όσκαρ;
Σελίδες από το παρελθόν: Ροδόλφο Βαλεντίνο
Στη Βρετανία έχουν Κόλιν Φερθ για... βασιλιά. Εμείς έχουμε τους δικούς μας.
Δέκα ταινίες που παίζουν με το μυαλό μας
Οι Cinεπιβάτες ψηφίζουν τα «δικά» τους Όσκαρ.
Οι βασανισμένες πρωταγωνίστριες του Τρίερ
Σταρ που μας απασχόλησαν: Γκιγιόμ Κανέ, Κέβιν Σπέισι, Τζέιμς ΜακΆβοι Έντουαρτ Νόρτον (και ο κακός εαυτός του) , Ράιαν Γκόσλινγκ, Γούντι Άλεν, Κίρα Νάιτλι, Έλεν Μπάρκιν, Μισέλ Φάιφερ και Ρόμπιν Ράιτ, Τζέσικα Τσαστέιν
Αποχαιρετισμοί: Οι Cinεπιβάτες αποχαιρετούν τη Λιζ Τέιλορ. Και τον Θανάση Βέγγο. Και τον Μιχάλη Κακογιάννη. Και τον Τζον Μπάρι
Ο Trinty αναρωτιέται πώς να κάνεις τους σκηνοθέτες να ονειρευτούν νέους κόσμους. Με τη βοήθεια του 3D. Αλλά παραδέχεται ότι υπάρχουν πολλοί που το μισούν. Ενώ ο Τάιλερ βάζει τον προβοκατόρικο τίτλο Το 3D που δεν αγάπησα.
Ο ΕΤ γράφει για το Super 8
Οι Cinεπιβάτες ακούνε και κινηματογραφική μουσική. Μέσα από τις επιλογές τριών ειδικών
Το SevenArt εγκαινιάζει τον Μάρτιο τη νέα του εβδομαδιαία στήλη "Κάθε μέρα Σινεμά", σε συνεργασία με τους Cinepivates, που μέχρι και σήμερα συγκεντρώνει κάθε Τρίτη τα σημαντικότερα ελληνικά & διεθνή κινηματογραφικά νέα. Το λανσάρισμα της νέας στήλης δεν ήταν και τόσο χαρμόσυνο, μιας και πρώτο μας νέο ήταν ο χαμός του συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλη.
Τριφό εναντίον Γκοντάρ
Σινεμά εν καιρώ κρίσης

40 χρόνια Κουρδιστό Πορτοκάλι
Η Ουρανία πηγαίνει στα βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου
Ο λόγος που ο Χρυσός Φοίνικας πήγε στο Δέντρο της Ζωής Η ταινία του Μάλικ στο μικροσκόπιο του ΕΤ και του Τάιλερ, αλλά και της Φράνσις
Ύμνος στα θερινά σινεμά
Αφιέρωμα στις ρομαντικές κομεντί (μέρος Α’)
Τουρισμός για σινεφίλ
Σε αναζήτηση φεγγαριού και ηρεμίας
Νέο-νουάρ
Σινεμά, βία και ο Νορβηγός «μακελάρης»
Το Χόλιγουντ επιστρέφει στην εποχή της αθωότητας
Κινηματογραφικές εμπειρίες: Ο Γκρέγκορι Πεκ και το φουσκωμένο μαλλί, Στα θερινά τα σινεμά, η κοπάνα και η τσόντα, ο Μπραντ, το Χάιλαϊφ και το Moneyball

Διαβάστε επίσης:

Τον κινηματογραφικό απολογισμό του 2011

και τις ταινίες που δεν μπορούμε να περιμένουμε να δούμε το 2012

Μπορείτε ακόμα να ψηφίζετε στην ψηφοφορία μας (πάνω δεξιά στο μπλογκ): Από τις ταινίες της δεκάδας μας, ποια είναι η αγαπημένη σας;

Velocity girl

2012-01-13T02:19:00.000-08:00

( ο τίτλος είναι απ΄το ομώνυμο τραγούδι των Primal Scream).

Την προηγούμενη ταινία του(Antichrist) την έιχε αφιερώσει, αν θυμαμαι σωστά, στον Andrei Tarkovsky, τον οποίο λατρεύει. Η τελευταια ταινία του ευφυούς, δηλωμένου καταθλιπτικού Δανού Lars von Trier ,με τίτλο Melancholia , αφού μας εντυπωσιάζει με μία εναρκτήρια σειρά στατικών πανεμορφων πλάνων, κλείνει το πρώτο ¨κεφάλαιο" με τον ίδιο ζωγραφικό πίνακα που και ο Tarkovsky παρατηρεί επίμονα-μέσω του βλέμματος των ηθοποιών του-στο περίφημο Solaris : τον πινακα του Pieter Bruegel the Elder με τίτλο The Hunters in the snow.

Δεν είναι θεωρητικός του κινηματογράφου ούτε επαγγελματίας κριτικός, γιαυτο μην φρίξετε με τον χαρακτηρισμό που επιφυλάσσω σ'αυτήν την ταινία: ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ. Ακόμη κι αν η εισαγωγή με τα ελκυστικότατα, εικαστικώς, πλάνα, με μπέρδεψε κάπως , αν την παρατηρήσεις προσεκτικά και αφεθείς σ'αυτήν με αποκορύφωμα την σκηνή της πρόσκρουσης, κανονικότατης πρόσκρουσης ενός πλανήτη πάνω στη Γη, με ολέθριες συνέπειες, τότε ξεκινάει πιστέυω το γάτζωμα της ψυχής σου στο αγκίστρι που ονομάζεται Τριερικό σύμπαν.
Αυτο που εκ πρώτης όψεως παρακολουθούμε, ένα ακριβό αστικο, πολυτελές δράμα, κρύβει-μέχρι να ξεπροβάλλει με άγριες διαθέσεις- όλη την γελοιότητα, καταπίεση και κατάθλιψη που τρώει τα σωθικά των λεφτάδων. Δύο ζευγάρια: η Κλαίρ(εξαιρετική η Charlotte Gainsbourg) με τον Τζων (ο επίσης εξαιρετικός σπασίκλας πλούσιος, Kiefer Sutherland) απο τη μία, και η Τζαστίν(η πανέμορφη και πολύ καλή Kirsten Dunst)με τον Μάικλ (ο υιός Skarsgard, Alexander, αξιοπρόσεκτος στον σύντομο ρόλο του, αναβει φωτιές σε τηλεοπτικη σειρά ως βαμπίρ θυμίζω) απο την άλλη.
Η Τζαστίν μόλις έχει παντρευτεί με τον χαμηλότονο Μάϊκλ και φτάνει μαζί του εμφανώς αργοπορημένη, στο αρχοντικο της αδελφής της Κλαίρ όπου θ'ακολουθήσει η γαμήλια δεξίωση. Ενα σπίτι αξιοζήλευτο ,με υπεροχα δωμάτια, τεράστιες εκτάσεις( "πόσες τρύπες έχει το γήπεδο μας του γκολφ Τζαστίν;" ρωταει ο περηφανος Τζων την κουνιάδα του, για να παρει την καθησυχαστική απάντηση από μια υποτονική Τζαστίν "19"), πανακριβα αντικείμενα και μία εκπληκτική βεράντα ιδανική για ηλιόλουστα πρωινά, με φοβερή θέα. Προσέξτε πολύ αυτή τη βεράντα, ειδε το συγκλονιστικό τέλος...
Οι Τζασ΄τιν και Κλαίρ φάινεται να εχουν μια καλή αδελφική σχέση, με τρυφερή και προστατευτική "καθοδηγήτρια" την Κλαίρ, η οποία μοιάζει να εχει την ταμπέλα της υγιούς, οργανωτικής και λογικής της οικογένειας. Φαινεται ότι εχει τον ελεγχο της ζωής της. Ισως να καταληγουμε σ'αυτο το συμπερασμα συγκρίνοντάς την με την ψυχικά "ασθενή" αδελφή της, καταθλιπτική Τζαστίν, ταλαντούχα και εργασιομανή κειμενογράφο σε διαφημισιτκή εταιρεία, οπως μας ενημερώνει ένας εκ των καλεσμένων: ο εργοδότης της. Εφιαλτικά καλός ο Stellan Skarsgard,ο οποίος της ανακοινώνει την προαγωγή της σε art director της εταιρείας. Και απο κει ακριβως φαινεται να ξεκινάει το "πανηγύρι".
Ο γάμος της πεντάμορφης Τζαστίν δεν ειναι απλώς ενα κοσμικο συμβάν οπου οι κομψοντυμμένοι καλεσμενοι μεθάνε και λενε μπαρούφες μέχρι πρωϊας, αλλά μιά ακομη ευκαιρία να της αποσπάσει τη λυτρωτική ατάκα που θα απογειώσει το νεο διαφημιστικο σποτ που ετοιμάζει η εργοδότρια εταιρεία της!! Μιλάμε για τον απόλυτο τσόγλανο εργασιομανή ο οποίος δεν σέβεται τίποτα, ουτε μιά προσωπική περίσταση τηε υπαλλήλου του, στην οποία ειναι προσκεκλημένος. Ξαφνικά η Τζαστιν, η γλυκύτατη και απαστράπτουσα νύφη καταρρέει και το χαρούμενο προσωπείο της ευτυχίας αρχίζει να ραγίζει. Η Τζαστίν συγκρουεται με την κατάθλιψη, όπως υπάρχει κίνδυνος να συγκρουστεί και η Γη με τον πλανητη που ονομάζεται Μελαγχολια. Καποια εύλογα ερωτήματα σχετικά με το γιατί διαλύεται ο γάμος της Τζαστίν, πριν καν ξεκινήσει, γιατι δέχτηκε ο πάμπλουτος Τζων, γαμπρός της, να πληρωσει την πανάκριβη τελετή και το υπενθυμιζει πικροχολα στην Τζαστίν οταν αυτη αρχιζει να "κάνει νερά", μενουν αναπάντητα απο τον σκηνοθέτη.
Η Τζαστίν δεν είναι κραυγαλέα και επικίνσυνα άρρωστη. Ειναι ψυχικά ευάλωτη, εύθραστη και με αγάπη στην φαντασία. Αυτό την καθιστά άρρωστη; Το ενδιαφέρον στην προσσέγιση του Trier ειναι οτι δεν σκιαγραφεί τις δύο αδελφές με σαφή περιγράμματα "νηφαλιότητας" και "ψυχασθένειας", και πολυ καλά πράττει πιστευω. Διότι ετσι διευκολύνεται στο να δείξει την διαπλεκόμενη τροχιά των δύο αυτών "πλανητών", που συνυπάρχουν μεν, αλλά ελλοχεύει κι ο κίνδυνος της μετωπικής σύγκρουσης, οπως ακριβώς ελλοχεύει και ο κίνδυνος της αβλαβούς διέλευσης του πλανήτη απο την γήινη ατμόσφαιρα να καταλήξει στο όλεθρο. Ούτως ή αλλως η ταινια ειναι μοιρασμένη σε δύο κεφάλαια αφιερωμενα έκαστο σε καθε μιά απ΄τις αδελφές.
Η οικογένεια με προεξάρχοντα τον εμμονικο αστρονόμο(;) Τζων παρατηυρούν με αυξανόμενη ανησυχία την προσέγγιση του ξενου πλανήτη . Η εναρκτήρια σεκάνς που κορυφώνεται με την θεαματική σύγκρουση των 2 πλανητών , μου εδωσε έναν ερμηνευτικο τροπον τινά κανόνα της συμπεριφοράς όλων των προσώπων του δράματος: μήπως γνωρίζουν όλοι, κάπως, οτι επικειται ολική καταστροφή; Εσείς αλήθεια πως θ'αντιδρούσατε εν προκειμένω;
Αξίζει να σημειωθεί οτι οποιοδήποτε φυσικο φαινομενο αναπαριστάται στην ταινια ,εκαθως και οι συνεπειές του, βασίζοντια σε ήδη διατυπωμένες επιστημονικές θεωρίες- προκειται για εξαιρετικα απίθανο περιστατικο να συμβεί, οχι όμως αποκλειόμενο...
Η ταινια του Trier αποπνέει αστική κομψότητα και ευμαρεια. Και εχει εξαιρετικές ερμηνείες ακομη και απο τους δεύτερους ρολους: απολαυστικοί οι Charlotte Rampling και John Hurt στους ρόλους των χωρισμένων γονιών των δύο κοριτσιών.
Δυο σεκάνς θα μου μείνουν αξέχαστες: η μια, η σκηνή στη βιβλιοθήκη της έπαυλης οπου η εκνευρισμένη και οργισμενη Τζαστίν, αντικαθιστά όλα τ'ανοιχτά βιβλία πάνω στα ράφια που απεικονίζουν έργα αφηρημένης Τέχνης, με άλλα που δείχνουν υπέροχους πίνακες των John E. Millais, Hans Holbein και φυσικά τον πίνακα του Bruegel που προανέφερα. Φοβερο το πλάνο στην αρχή της ταινιας με τον πινακα να καίγεται αργά και η στάχτη να πεφτει σαν αληθινό χιόνι πάνω στο ζωγραφιστό κατάλευκο τοπίο. Εμφανώς επηρρεασμενος απ΄τον Tarkovsky πιστευω.
Η δευτερη σκηνη ειναι το απιστευτο φινάλε. Ο Trier συνεπέστατος στην κατάθλιψή του, δεν σταματαει την ταινία στο ίσως, τον ενδεχόμενο όλεθρο. Δείχνει μεγαλοπρεπώς την πρόσκρουση του πλανήτη πάνω στη Γη οπως θα τη βίωνε ένας γήϊνος καθισμένος στη βεράντα του σπιτιού του,εξοπλισμένος με τηλεσκόπιο, κουβέρτες, λάμπες θυέλλης και την εμπιστοσύνη του στην Αγία Επιστήμη ότι "οχι, ο πλανήτης θα μας προσπεράσει, ΔΕΝ θα μας χτυπήσει", όπως καθησυχάζει ο Τζων την πανικόβλητη σύζυγό του. Η διάψευσή του με εμπειρικό τρόπο θα έχει τραγική συνέπεια γιαυτόν...
Το φινάλε ειναι μη-ενδεικνυόμενο για όσους σκέφτονται παράλληλα τις εικόνες που βλεπουν. Γιατον απλό λόγο οτι προκαλεί τον απόλυτο πανικό-το ΑΠΕΙΡΟ ερχεται κυριολεκτικά κατά πάνω σου, και δεν μπορείς νατο σταματήσεις ή να γλυτώσεις.
Η μουσικη επένδυση αφέθηκε στον Βάγκνερ και το έργο του Τριστάνος και Ιζόλδη απ' 'οπου ακούγονται αποσπάσματα.
Εάν η ομολογημένη ασθενεια του Trier τον οδηγεί σε τετοιες ταινιες, τοτε φοβάμαι πως πρέπει να παραμείνει ασθενής! Λυπάμαι Lars, η αρρώστιά σου γεννάει ομορφιά, με αν μη τι άλλο, περιεχόμενο.

Φράνσις

The Devil Inside

2012-01-12T02:20:00.000-08:00

Πέρα από τα γυαλιστερά πανάκριβα, εφεδάτα blockbuster και τα γεμάτα νόημα βαθυστόχαστα με συστατικές culture έργα που τόσο προτιμάτε, λέω να ασχοληθώ στο πρώτο μου άρθρο για φέτος με παραγωγές low-budget. Low όπως το ηθικό μας αυτόν τον καιρό και budget κάτι που μας λείπει. Ολες αυτές και πολλές περισσότερες σκέψεις με σάρωσαν οταν έμαθα για το "The Devil Inside" μια παραγωγή έκπληξη που σάρωσε το box-office αυτό το Σ/Κ.

Πρόκειται για μια μικρου κόστους ταινία τρόμου, χωρίς γνωστούς σταρ και με κακές αρχικές κριτικές. Ηρθε απο το πουθενά και σάρωσε 33.7 εκατ. δολλάρια επιτυγχάνοντας την τρίτη θέση στην ιστορία των καλύτερον εισπρακτικών επιτυχιών Ιανουαρίου του Hollywood. Αποτελεί το πρώτο από ένα νέο κύμα ταινιών τα οποία χρησιμοποιούν την τεχνική του "found footage" δηλαδή μπλέκουν σκηνές από μια φανταστική ιστορία με υποτιθέμενο αληθινό βίντεο. Στην ίδια γραμμή θα βγούν τον επόμενο χρόνο μια found-footage high school comedy, μια ταινία σουπερ ηρώων και άλλες ταινίες τρόμου.

Υπάρχει μια φρεσκάδα σε τέτοιου είδους ταινίες, η ερασιτεχνική χρήση της κάμερας προσδίδει μια οικειότητα, κάνει τον θεατή να νομίζει πως βρίσκετε σε κάτι αληθινό. Επιπλέον είναι πολύ αποδοτικές όσο αφορά το κέρδος λόγω του μικρού κόστους παραγωγής. Η τεχνική δεν είναι νέα, το found-footage trend άρχισε το 1999 με το "Blair Witch Project" και εξελίχθηκε με την ταινία τεράτων του 2008 "Cloverfield". Οι ταινίες αυτές βοήθησαν να δημιουργηθεί ένα genre που χαρακτηρίζετε από βίντεο χαμηλής ανάλυσης με κόκκους, μια αίσθηση εξωτερικού παρατηρητή (voyer) και το δέλεαρ να πιστεύουμε (φυσικά και δεν είναι πραγματικά) ότι αυτό που βλέπουμε έγινε πραγματικά.

Κατά τη διάρκεια της χρόνια θα έχουμε μπαράζ τέτοιων ταινιών, στης 2 Φεβρ. 20th Century Fox με το "Chronicle", το "Project X" της Warner Bros (με παραγωγό τον Todd Philips του Hangover), το "Sinister" της CBS films.

Σε πολλά σημεία αυτές οι ταινίες είναι συγκρίσιμες με το "reality television", βασίζονται στην προτίμηση μας για αφηγήσεις η οποίες φαίνονται προσγειωμένες στην πραγματικότητα. Η τεχνική του found-footage είναι κάτι φυσικό για τη νέα γενιά η οποία μεγάλωσε χρησιμοποιώντας ερασιτεχνικές κάμερες χεριού, φτιάχνοντας βίντεο ημερολόγια ή άλλες μορφές ερασιτεχνικού βίντεο για ψυχαγωγία τις οποίες διαδίδουν μέσω διαδικτύου. Πάρτε για παράδειγμα ταινίες στο youtube. Αυτό δημιουργεί μια οικειότητα και δίνει την αίσθηση στον θεατή ότι και αυτός θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο.

Είμαστε στην απαρχή μιας εποχής προτίμησης low-budget, found-footage ταινιών; Η όρεξη της βιομηχανίας ταινιών για κέρδη μέσω τέτοιου είδους ταινιών δείχνει να συνεχίζετε. Με το που τελείωσε το "The Devil Inside" η Warner Bros επιβεβαίωσε ότι έχει συμφωνήσει με τον ίδιο σκηνοθέτη να γυρίσει την συνέχεια του με το "The Vatikan".

Περισσότερες πληροφορίες εδώ http://articles.latimes.com/2012/jan/10/entertainment/la-et-found-footage-20120110

-Trinty

Οι 25 ταινίες του 2012 που δεν μπορούμε να περιμένουμε για να δούμε

2012-01-11T02:51:00.000-08:00

1. Όταν πίσω από τον Μεγάλο Γκάτσμπι βρίσκεται ο Μπαζ Λούρμαν, και όταν πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι η Κάρεϊ Μάλιγκαν και ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, τότε ξεχνάμε ακόμα και τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ! (καλά, λέμε τώρα!) Η μεταφορά του μυθιστορήματος του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ αναμένεται, πάντως, με μεγάλο ενδιαφέρον.

2. Είτε μας άρεσαν οι μεμονωμένοι ήρωες, είτε όχι (για παράδειγμα προτιμούμε του Iron Man και Χαλκ από τους Θορ και Κάπτεν Αμέρικα), γεγονός παραμένει ότι όλοι συγκεντρώνονται σε μία ταινία. Τους Avengers. Και ενώνουν τις δυνάμεις τους για να σώσουν την ανθρωπότητα...

3. Μία κωμωδία για έναν νεαρό που πάσχει από καρκίνο; Με τους Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, Σεθ Ρόγκεν και Άννα Κέντρικ; Το 50/50 δεν είναι μια συνηθισμένη ταινία. Είναι, πάντως, μία από αυτές που δεν μπορούμε να περιμένουμε για να δούμε...

4. Ένα ατύχημα που καταστρέφει τη ζωή μιας κοπέλας. Μια ανακάλυψη που δημιουργεί ελπίδες για ένα διαφορετικό μέλλον... Μία άλλη γη στην οποία πολλές φορές θα ελπίζαμε να ήμασταν, αλλά δεν είμαστε. Η ταινία που ενθουσίασε πέρυσι το Φεστιβάλ του Σάντανς.

5. Τομ Τίκβερ μαζί με αδελφούς Φαρέλι; Σίγουρα το Cloud Atlas αποτελεί την πιο αναμενόμενη και φιλόδοξη ταινία της χρονιάς και μεταφορά του μπεστ σέλερ του Ντέιβιντ Μίτσελ. Τομ Χανκς, Χιού Γκραντ, Τζιμ Στέρτζες, Σούζαν Σάραντον, Χάλι Μπέρι αποτελούν μερικά μόνο από τα ονόματα που πρωταγωνιστούν στις ιστορίες της ταινίας, η οποία «ταξιδεύει» μέσα στον χώρο και τον χρόνο.

6. Μια παράξενη οικογένεια «τεράτων» παρακολουθεί ο Τιμ Μπάρτον στο Dark Shadows, επιστρέφοντας στα γνωστά, σκοτεινά του λημέρια. Η κινηματογραφική μεταφορά της τηλεοπτικής σειράς των '60s περιλαμβάνει βρικόλακες, φαντάσματα, λυκάνθρωπους. Πρωταγωνιστούν (ξανά) οι Τζόνι Ντεπ και Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, ενώ με τον Μπάρτον συνεργάζεται ξανά η Μισέλ Φάιφερ (Catwoman στο Batman Returns του σκηνοθέτη).

7. O Κουέντιν Ταραντίνο επιστρέφει με μία ταινία... άγριας δύσης. Ήρωας του Django Unchained ο «Τζάνγκο», ένας σκλάβος που απελευθερώνεται από έναν κυνηγό κεφαλών, τον οποίο βοηθά να σώσει τη γυναίκα του από έναν επικίνδυνο ιδιοκτήτη φυτείας. Στην ταινία του Ταραντίνο πρωταγωνιστούν Τζέιμι Φοξ, Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ και άλλοι.

8. H πιο «μαγική» ταινία της χρονιάς. Ο Μάρτιν Σκορσέζε επέλεξε μια ιστορία με ήρωα ένα μικρό παιδί που ψάχνει να αποκωδικοποιήσει έναν γρίφο στον σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού. Ο σπουδαίος σκηνοθέτης αποφάσισε να γυρίσει το Hugo σε 3D, φτιάχνοντας έναν φόρο-τιμής στο ίδιο το σινεμά. Η ταινία έχει κερδίσει κοινό και κριτικούς, έχει ενθουσιάσει όπου προβλήθηκε και κερδίζει βραβεία διεθνώς. Στην Ελλάδα έρχεται τον Φεβρουάριο.

9. Ένα άτιτλο -μέχρι στιγμής- πρότζεκτ με πρωταγωνιστές τους Μπεν Άφλεκ, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Ρέιτσελ Βάις και Τζέσικα Τσαστέιν είναι η επόμενη δουλειά του Τέρενς Μάλικ μετά το Δέντρο της Ζωής. Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης για έναν άνδρα που συναντά ξανά μια παλιά του αγάπη, όταν ο γάμος του καταρρέει.

10. Είναι πρίκουελ του Άλιεν; Δεν είναι πρίκουελ του Άλιεν; Έχει σημασία; Το Prometheus «ενώνει» Ρίντλεϊ Σκοτ με Μάικλ Φασμπέντερ και Σαρλίζ Θέρον και έχει να κάνει με το σύμπαν του Άλιεν. Αυτά δε φτάνουν;

11. Μετά το εξαιρετικό Drive, ο Ράιαν Γκόσλινγκ πρωταγωνιστεί σε άλλη μία ταινία του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν. Στο Only God Forgives ένας αστυνομικός στη Μπανγκόκ και ένας γκάνγκστερ λύνουν τις διαφορές τους με έναν αγώνα μποξ. Αν είναι έστω και 30% καλό σε σχέση με το Drive, τότε θα είναι απλά τέλειο.

12. Μετά το Hunger, ο σκηνοθέτης Στιβ ΜακΚουίν συνεργάζεται ξανά με τον Μάικλ Φασμπέντερ στο Shame. Η ιστορία παρακολουθεί έναν άνδρα που είναι εθισμένος στο σεξ, τον οποίο επισκέπτεται η αδελφή του. Η ερμηνεία του Μάικλ Φασμπέντερ έχει κερδίσει βραβεία, έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και θεωρείται απλά εξαιρετική.

13. Ο επόμενος Μποντ έχει όνομα Skyfall, σκηνοθέτη τον Σαμ Μέντες, ενώ πρωταγωνιστεί εκτός από τον Ντάνιελ Κρεγκ και οι Ρέιφ Φάινς και Χαβιέ Μπαρδέμ.

14. Ο Σπάιντερμαν κάνει επανεκίνηση. Και με πρωταγωνιστή τον Άντριου Γκαρφιλντ που εμείς οι Σινεπιβάτες αγαπάμε, ελπίζει σε μια πιο σκοτεινή εκδοχή του ανθρώπου-αράχνη. Το Amazing Spiderman σκηνοθετεί ο Μαρκ Γουέμπ του 500 Μέρες με τη Σάμερ.

15. O Μπουρν αποκτά καινούριο πρωταγωνιστή. Ο Τζέρεμι Ρένερ ερμηνεύει τον Άαρον Κρος στην ταινία The Bourne Legacy του Τόνι Γκιλρόι, με συμπρωταγωνιστές τους Ρέιτσελ Βάις και Έντουαρντ Νόρτον.

16. Ο Κρίστοφερ Νόλαν κατάφερε να ανανήψει κινηματογραφικά τον Μπάτμαν και να κάνει το κοινό να ανυπομονεί για κάθε νέα ταινία με ήρωα τον σκοτεινό ιππότη. Τώρα επιστρέφει για τρίτη (και τελευταία όπως λέει) φορά στη Γκόθαμ Σίτι, για να παρουσιάσει πιθανότατα την πιο σκοτεινή ταινία της τριλογίας. Στο The Dark Night Rises ο Μπάτμαν θα «τα βάλει» με τον Μπέιν και την Κατγούμαν.

17. Με άλλη μία ιστορία ανδρικής κρίσης μέσης ηλικίας καταπιάνεται ο Αλεξάντερ Πέιν. Στους τρυφερούς και αστείους (με ένα αμήχανο χιούμορ) Απογόνους, ο Τζορτζ Κλούνεϊ ερμηνεύει έναν άνδρα που μετά από ένα ατύχημα της γυναίκας του, προσπαθεί να έρθει κοντά στις αποξενωμένες κόρες του και να αποφασίσει για το που θα δοθεί μια τεράστια έκταση γης που έχει κληρονομήσει.

18. Μπορεί τα αμερικανικά ριμέικ επιτυχημένων ευρωπαϊκών ταινιών να είναι συνήθως κατώτερα των προσδοκιών, ωστόσο ο Ντέιβιντ Φίντσερ δεν είναι ένας τυχαίος σκηνοθέτης. Η πρώτη ταινία της τριλογίας Millenium του Στιγκ Λάρσον με τίτλο Το Κορίτσι με το Τατουάζ έρχεται στις ελληνικές αίθουσες στις 12 Ιανουαρίου και οι Αμερικανοί κριτικοί της πλέκουν εγκώμια. Δεν μπορούμε να περιμένουμε για να δούμε στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τους Ντάνιελ Κρεγκ και Ρούνεϊ Μάρα.

19. Ανυπομονησία προκαλούν οι πρώτες εικόνες από το Χόμπιτ του Πήτερ Τζάκσον. Αφού άλλαξε σκηνοθέτη και αντιμετώπισε πλήθος προβλημάτων, κατέληξε και πάλι στην... φυσική αγκαλιά του δημιουργού του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Το παραμυθένιο σύμπαν της Μέσης Γης που οραματίστηκε ο Τζάκσον για τον Άρχοντα, επιστρέφει στο Χόμπιτ (το οποίο θα προβληθεί σε δύο μέρη σε 3D). Μαζί και αρκετοί από τους χαρακτήρες που αγαπήσαμε, όπως ο Γκάνταλφ, το Γκόλουμ και η Γκαλάντριελ.

20. To Tinker, Tailor, Soldier, Spy είναι ένα κλασικό κατασκοπικό θρίλερ που έχει συγκεντρώσει ιδιαιτέρως θετικές κριτικές, όπου έχει προβληθεί. Η ερμηνεία του Γκάρι Όλντμαν απλά αποθεώνεται, ενώ πάντα καλός είναι και ο Κόλιν Φερθ. Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρέ.

21. Το βιβλίο του Τζόναθαν Σάφραν Φόερ ήταν συγκινητικό, μοντέρνο, τρυφερό. Η ταινία του Στίβεν Ντάλντρι (Οι Ώρες) με τίτλο Extremely Loud, Incredibly Close περιμένουμε να δούμε εάν θα είναι το ίδιο. Οι Τομ Χανκς, Σάντρα Μπούλοκ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους μας προετοιμάζουν για κάτι καλό.

22. To World War Z του Μαρκ Φόστερ βασίζεται στο μπεστ σέλερ του Μαξ Μπρουξ και αποτελείται από διηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ανθρώπων που έζησαν από κοντά έναν πόλεμο ανάμεσα σε ανθρώπους και... ζόμπι. Θα μπορούσε να μη βγει καλό, αλλά όταν έχεις ως πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ και ως σκηνοθέτης τον Μαρκ Φόρστερ (Ο Χορός των Τεράτων) περιμένεις το καλύτερο.

23. Είτε τα κατάφερε, είτε όχι... το J.Edgar του Κλιντ Ίστγουντ θα ρίξει σίγουρα μια διεισδυτική ματιά στη ζωή του ιδρυτή του FBI, Τζ. Έντγκαρ Χούβερ. Και με πρωταγωνιστή τον Ντι Κάπριο, μάλλον θα μιλάμε (πάλι) για μια συγκλονιστική ερμηνεία...

Και δύο ελληνικές

24. Το μυστηριώδες L του Μπάμπη Μακρίδη με πρωταγωνιστή τον Άρη Σερβετάλη βασίζεται σε σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου (Άλπεις, Κυνόδοντας). Και μόνο η υπόθεση μάς αρέσει: Στο L, ένας 40χρονος οικογενειάρχης (Άρης Σερβετάλης) περνά τον χρόνο του μέσα στο αυτοκίνητό του και στις ελεύθερες ώρες του συναντά την οικογένειά του σε πάρκινγκ αυτοκινήτων. Δουλειά του άνδρα είναι να βρίσκει και να μεταφέρει το καλύτερο μέλι που υπάρχει σε έναν άνδρα 50 ετών. Η εμφάνιση ενός καινούριου οδηγού οδηγεί στην απόλυση του άντρα. Η ζωή του αλλάζει και θεωρεί παράλογο το ότι δεν τον εμπιστεύεται κανείς.

25. Η νέα ταινία του Φίλιππου Τσίτου έρχεται με δύο βραβεία από το Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν στις ελληνικές αίθουσες. Ο Άδικος Κόσμος παρακολουθεί τις προσπάθειες του αστυνόμου Σωτήρη να γίνει «δίκαιος». Μέχρι τη στιγμή που σκοτώνει κατά λάθος έναν άνθρωπο και γνωρίζει την όχι και τόσο συμπονετική Δώρα.

Κινηματογραφικός απολογισμός: αποχαιρετώντας το 2011

2012-01-09T01:53:00.000-08:00

Η Νάταλι Πόρτμαν μετατρέπεται σε μαύρο κύκνο. Ο Δρ. Ρόμπερτ Λεγκάρντ φτιάχνει τον δικό του Φρανκενστάιν: την Έλενα Ανάγια. Ο υπολοχαγός Καραμανίδης θέλει να χορέψει ένα Τανγκό με τη σύζυγο του συνταγματάρχη Λόγγου. Ο Σίζαρ αρθρώνει λέξεις και ο Λευτέρης θυμάται τον αγώνα του Παραστάτοφ. Ο οδηγός μασάει μια οδοντογλυφίδα, ενώ ο Μπίλι Μπιν του Moneyball δεν αντέχει να βλέπει τους αγώνες της ομάδας του. Δύο τσακισμένοι άνθρωποι έρχονται κοντά στον Τυραννόσαυρο και ο Μπάρνεϊ θυμάται τη ζωή του. Όσο για τον Τεν-Τεν; Αυτός συνεχίζει να αναζητά μυστήρια.

Όταν ελήφθη η απόφαση να φτιαχτεί κοινή λίστα από τις επιλογές όλων των εμπλεκομένων, η πρώτη αντίδραση ήταν «καλή τύχη». Βλέπετε, αυτό που χαρακτηρίζει (αλλα τελικά κάνει ενδιαφέροντες) τους Cinεπιβάτες ειναι το τόσο διαφορετικό γούστο τους.

Τόσο; Ίσως όχι και τόσο...

Ναι, η τελική μας δεκάδα είναι λίγο σχιζοφρενική (όπως και εμείς). Δεν περιλαμβάνει τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, απλά τις αγαπημένες μας. Και κρύβει και μερικές εκπλήξεις.

Γιατί οι καλές ταινίες πάντα καταφέρνουν και ξεχωρίζουν.

Και επειδή το 2011 ήταν μια πλούσια κινηματογραφική χρονιά, πλούσιος είναι και ο απολογισμός που ακολουθεί. Γεμάτος ταινίες, σκηνές, ατάκες, αφίσες, top και low στιγμές, κινηματογραφικές εικόνες.

Με την ελπίδα το 2012 να φέρει ακόμα καλύτερες ταινίες. Και καλύτερο μέλλον.

Μέχρι τότε... κλείνουμε τα μάτια και θυμόμαστε. Βάζουμε «κόκκινα γυαλιά και όλα γύρω σινεμά»...

Η δεκάδα:

1. Μαύρος Κύκνος

Αυτό το οπερατικό μπαλετικό δράμα το λατρέψαμε (κυρίως οι γυναίκες). Γιατί περιλαμβάνει αρχετυπικά θέματα: τη μάχη που δίνουμε μέσα μας για το καλό και το κακό, την ανάγκη μας να γίνουμε από κορίτσια γυναίκες, τη σχέση με τη μητέρα.

2. Το Δέρμα που Κατοικώ

3. Το Τανγκό των Χριστουγέννων

4. Ο Πλανήτης των Πιθήκων

5. Το Γάλα

6. (ισοψήφησαν οι:) Drive – Moneyball

8. (ισοψήφησαν οι:) Τυραννόσαυρος- Ο Τρόπος του Μπάρνεϊ- Οι περιπέτειες του Τεν Τεν

+1: X-men: Πρώτη Γενιά

Από το πλήθος των ταινιών κόμικ που προβλήθηκαν φέτος και από όλους τους ήρωες της Marvel, εμείς ξεχωρίσαμε τους μεταλλαγμένους. Γιατί είχε ένα καστ ταλαντούχων ηθοποιών (Φασμπέντερ και ΜακΆβοϊ μαζί;;; ΚΑΙ Κέβιν Μπέικον;), γιατί μαθαίνουμε επιτέλους την προϊστορία της σχέσης Μαγκνίτο και Καθηγητή Εξέβιερ, γιατί –πολύ απλά- ήταν το απόλυτο fun.

Στα παρακάτω λινκ θα διαβάσετε τις επιλογές των συντακτών (και των φίλων μας) ξεχωριστά:

Η Σατίν ψηφίζει Τανγκό των Χριστουγέννων, ο Τάιλερ Ντέρντεν, ο ΕΤ και η κινηματογραφόφιλη Γιώτα, Μαύρο Κύκνο, ο Oldboy προτιμά Αλμοδόβαρ και Το Δέρμα που Κατοικώ, ενώ ο Φρανκ Σέρπικο επιλέγει Πλανήτη των Πιθήκων: Η Εξέγερση.

Ο Ράιαν Γκόσλινγκ κυριαρχεί στις λίστες για ερμηνείες και πρόσωπα και αναδεικνύεται το πρόσωπο της χρονιάς για μας, αλλά και για τους αναγνώστες των Σινεπιβατών που τον άνδρα-αποκάλυψη της χρονιάς (με ποσοστό 41%) –δεύτερος ο Ζαν Ντιζαρντέν του The Artist-. Στην αντίστοιχη κατηγορία γυναικών επικράτησαν οι Νάταλι Πόρτμαν και Μισέλ Ουίλιαμς.

Οι φίλοι στο Sevenart διοργανώνουν τα δεύτερα ετήσια κινηματογραφικά βραβεία κοινού. Προλαβαίνετε να ψηφίσετε μέχρι το τέλος Ιανουαρίου.

Το box-office του 2011:

Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Άγνωστα Νερά -395.955 εισιτήρια
Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, Μέρος Β' -352.000 εισιτήρια
Στρουμφάκια -282.734 εισιτήρια
Ο Τουρίστας -266.977 εισιτήρια
The Twilight Saga: Η Χαραυγή Μέρος Ι -247.228 εισιτήρια

Διαβάστε αναλυτικά το αφιέρωμα:

* Να σημειωθεί ότι οι ταινίες που επιλέξαμε είναι αυτές που προβλήθηκαν στις κινηματογραφικές αίθουσες της Ελλάδας από την 1η Ιανουαρίου 2011 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2011.

Κινηματογραφικός απολογισμός - Οι εικόνες που μας «έμειναν»

2012-01-09T01:45:00.002-08:00

Ένας χορός, ο θάνατος ενός σκυλιού, οι πίθηκοι που αποκτούν φωνή, το ίδιο και ο βωβός Αρτίστας.. Είναι μερικές μόνο από τις κινηματογραφικές εικόνες που αξίζει να θυμάται κανείς από το 2011...
Οι έντεκα κινηματογραφικές στιγμές του Τάιλερ

«You always hurt the one you love» τραγουδά αμήχανα ο Ράιαν Γκόσλινγκ στην Μισέλ Ουίλιαμς, προβλέποντας την εξέλιξη της σχέσης τους στο Blue Valentine.
Η Νάταλι Πόρτμαν μετατρέπεται από λευκό σε μαύρο κύκνο στη διάρκεια μιας μεγάλης πρεμιέρας. Στον Μαύρο Κύκνο του Ντάρεν Αρονόφσκι.
Ένα ποτήρι ακουμπά στο τραπέζι και ο βωβός Artist αποκτά (για λίγο) ήχο.
Ένα πόδι τσαλαπατά ένα πειρατικό σκάφος στο βροχερό Λονδίνο του Τεν Τεν.
Οι Μαγκνίτο (Μάικλ Φασμπέντερ) και Καθηγητής Εξέβιερ (Τζέιμς ΜακΆβοϊ) αναζητούν μεταλλαγμένος. Μέχρι που συναντούν τον Γούλβεριν και το πανηγυρικό του «Άντε και γαμηθείτε».
Ο Νάσερ Αλί-Χαν βγάζει από τη θήκη το καινούριο του βιολί. Παίζει μερικές νότες. Ύστερα το κλείνει, ανοίγει μια άλλη θήκη, όπου μέσα βρίσκεται ένα σπασμένο βιολί. Και αποφασίζει να πεθάνει (Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα).
Η Μισέλ Ουίλιαμς χορεύει με τις διάσημες κινήσεις της Μέριλιν στα γυρίσματα της ταινίας Η Χορεύτρια και ο Βασιλιάς. Το κοινό παρακολουθεί εκστατικά. Στο Επτά Μέρες με τη Μέριλιν.
Ο Γκιλ περιμένει να χτυπήσουν μεσάνυχτα στο Παρίσι. Για να εμφανιστεί το αυτοκίνητο που θα τον μεταφέρει στο 1920.
Η σκηνή στο ασανσέρ. Η πρώτη φορά που η βίαιη περσόνα του Ράιαν Γκόσλινγκ αποκαλύπτεται πίσω από τη φαινομενική ηρεμία.
Ο υπολοχαγός Καραμανίδης αγκαλιάζει το νεκρό σκυλί του. Στο Τανγκό των Χριστουγέννων.
Οι Σιμίν και Ναντίρ χωρίζουν οριστικά. Η κόρη τους καλείται να επιλέξει με ποιον από τους δύο θα ζήσει. (Ένας Χωρισμός)

Φρανκ Σέρπικο:

- Το ξύλο ανάμεσα σε Βιν Ντίζελ και Ντουέιν Τζόνσον (Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο)

- Ο Μπράντλεϊ Κούπερ γλύφει από το πάτωμα το αίμα του γκάνγκστερ που μόλις σκότωσε (Απόλυτη Ευφυία)

- Ο πίθηκος Σίζαρ (Άντι Σέρκις) μιλάει με ανθρώπινη φωνή (Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση)

Κινηματογραφικός απολογισμός 2011-Οι αφίσες της χρονιάς

2012-01-09T01:45:00.001-08:00

Μαύρος Κύκνος

Αι Ειδοί του Μαρτίου

Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση

Drive (επίσημα και ανεπίσημα)

Carlos

Melancholia

Scream 4

Το Δέντρο της Ζωής

Το Δέρμα που Κατοικώ

Επτά Μέρες Με τη Μέριλιν

Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν

X-Men: First Class

Wasted Youth

Κινηματογραφικός Απολογισμός 2011 - Οι επιλογές του Φρανκ Σέρπικο

2012-01-09T01:44:00.004-08:00

Πλούσια ποσοτικά, «άνιση» ποιοτικά χρονιά ήταν για τον κινηματογράφο αυτή που έφυγε πριν από μερικές ημέρες. Ως λάτρης του αμερικανικού σινεμά, είχα την ευχαρίστηση να παρακολουθήσω ταινίες που προσπαθούν να ανατρέψουν τα κλισέ του Χόλιγουντ και «σκεπτόμενα» μπλοκμπάστερ, που βρίσκουν το χρόνο, μέσα από τη δράση, να δώσουν βάρος και στην ανάπτυξη των χαρακτήρων.

Το γεγονός της χρονιάς δεν θα μπορούσε, φυσικά, να είναι άλλο από τον αποχαιρετισμό στον Χάρι Πότερ, που πιθανότατα ολοκλήρωσε το κινηματογραφικό του ταξίδι -εκτός και αν η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έχει αντίθετη άποψη επ' αυτού.

Ο νέος απόλυτος σταρ ακούει στο όνομα Ράιαν Γκόσλινγκ και ήταν παντού, με τρεις πολύ καλές -έως εξαιρετικές- ταινίες σε τρία διαφορετικά είδη.

Το ρεπορτάζ από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού λέει ότι η ταινία της χρονιάς είναι το «Hugo» του Μάρτιν Σκορσέζε, ωστόσο στην Ελλάδα δεν το έχουμε δει ακόμη, για να έχουμε ολοκληρωμένη άποψη...

Όπως και πέρυσι, όπως πάντα άλλωστε, έτσι και φέτος, η λίστα των καλύτερων και των χειρότερων ταινιών του 2011, που ακολουθεί, είναι προϊόν καθαρά προσωπικού γούστου και επιδέχεται πολλών ερμηνειών και αμφισβητήσεων. Αυτό άλλωστε πρέπει να κάνει ο κινηματογράφος -ο καλός κινηματογράφος. Να δίνει «τροφή» για σκέψη και ατέρμονες συζητήσεις.

Και αν το 2012 μοιάζει... τρομακτικό για την καθημερινότητά μας, εσείς κρατήστε ως θετικό το γεγονός ότι είναι δίσεκτο. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε στη διάθεσή μας μία επιπλέον μέρα για σινεμά! Καλή χρονιά!

Οι δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς

1. Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση (Δεν είναι «sequel», δεν είναι «remake». Δεν χρειάζεται να έχεις δει την ταινία του 1968 ή του 2001, για να το εκτιμήσεις. «Σκοτεινό» και ώριμο όσο χρειάζεται, διαθέτει μια στέρεα δομημένη ιστορία και έναν υπέροχο -για μια ακόμα φορά σε... μακιγιαρισμένο ρόλο- Άντι Σέρκις. Ορισμένες σκηνές, όπως εκείνη που ο πίθηκος μιλάει για πρώτη φορά, πριν σκοτώσει τον τύραννό του, είναι «όλα τα λεφτά». Ο ιδανικός συνδυασμός ποιότητας και «blockbuster»).

2. Moneyball (Για την ερμηνεία του Μπραντ Πιτ, που ελπίζω να τον φέρει μέχρι τα Όσκαρ. Για το γεγονός ότι καταφέρνει να ξεπεράσει τα στενά όρια ενός ακόμα «sport movie». Γιατί, ακόμα κι αν δεν τα ξεπερνούσε, θα μου άρεσε απλά και μόνο ως «sport movie», καθώς είμαι «κολλημένος» με την μπάλα -έστω κι αν αυτή είναι του μπέιζμπολ. Γιατί αφηγείται μια πραγματική ιστορία, μέσα από ένα εξαιρετικό σενάριο).

3. Drive (Ο Ράιαν Γκόσλινγκ είναι ο απόλυτος σταρ της χρονιάς. Είναι ο τύπος εκείνος που οι γυναίκες θα ήθελαν για γκόμενο και οι άντρες για «κολλητό» φίλο. Και έπειτα από αυτήν την ταινία κατάφερε να συγκρίνεται με τον υπέρτατο Στιβ Μακουίν. Χρειάζεται τίποτα περισσότερο; Όχι. Και να χρειαζόταν όμως, το εξαιρετικό «supporting cast» και η στιλιζαρισμένη -στα όρια του φετιχισμού- σκηνοθεσία του Nicolas Winding Refn είναι ικανά να αποζημιώσουν και τον πιο δύσπιστο θεατή. Εάν μέσα από αυτά τα «παγωμένα» πλάνα είχε βγει και περισσότερη ψυχή, θα ήταν το Νο1 στη λίστα μου).

4. Ο τρόπος του Μπάρνεϊ (Δεν ξέρω πόσοι την είδαν αυτήν την ταινία. Όσοι δεν την είδαν, απλά έχασαν. Ο Πολ Τζιαμάτι είναι... τζιαμάτος -επιτρέψτε μου το λογοπαίγνιο, αλλά ήθελα να αποφύγω τη λογοκρισία. Ταινία-μάθημα ζωής, με έναν ήρωα που από το πρώτο μέχρι το προτελευταίο λεπτό της ταινίας δεν ήξερα αν έπρεπε να τον λατρέψω ή να τον μισήσω. Λέω μέχρι το προτελευταίο, γιατί στο τελευταίο λεπτό της ταινίας είχα βουρκώσει και δεν έβλεπα και πολύ καλά όσα διαδραματίζονταν επί της οθόνης. Και μια συμβουλή, προς τους άντρες σινεφίλ: δείτε αυτήν την ταινία παρέα με γυναίκα. Η συζήτηση, που αναπόφευκτα θα ακολουθήσει, θα σας αποκαλύψει πολλά για την ψυχοσύνθεσή της).

5. X-Men: Η Πρώτη Γενιά (Και Φασμπέντερ. Και ΜακΑβόι. Κορίτσια, τρέξτε... Σενάριο, σκηνοθεσία άψογα, τα εφέ δεν κουράζουν και οι χαρακτήρες βρίσκουν χρόνο να αναπτυχθούν και να «αγγίξουν» το κοινό, όταν κάνουν «διάλειμμα» από τη δράση. Εκπληκτική η «χημεία» μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, χωρίς να «καπελώνουν» τους δεύτερους ρόλους. Έκπληξη το διακριτικό χιούμορ, υπέροχο το ψυχροπολεμικό «φόντο» της υπόθεσης, υψηλών ταχυτήτων το μοντάζ. Ένα υπερθέαμα για ενήλικο και σκεπτόμενο κοινό).

6. Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο (Η ένοχη απόλαυση της χρονιάς. Το ξέρω, πιο «κλισέ» φράση δεν υπάρχει, αλλά στη συγκεκριμένη ταινία βρίσκει την ιδανική έκφρασή της. Γκάζια, γκόμενες, ξύλο και καταιγιστική δράση είναι όλα εδώ, όπως και στις προηγούμενες τέσσερις ταινίες της σειράς, όμως αυτήν τη φορά το υλικό «δένει» καλύτερα από ποτέ. Στα «συν» η εμφάνιση της Ισπανίδας καλλονής Έλσα Πατάκι ως αστυνομικού που ερωτεύεται τον άντρα που καταδιώκει. Σκηνή ανθολογίας αυτή της σύγκρουσης ανάμεσα στον Βιν Ντίζελ και τον Ντουέιν «The Rock» Τζόνσον. Μπορεί το πιο επικίνδυνο πράγμα που έχω οδηγήσει στη ζωή μου να είναι ένα ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες, αλλά δηλώνω ορκισμένος φαν).

7. Δικηγόρος Σκοτεινών Υποθέσεων (Ξέρω, ξέρω... Πριν δω αυτήν την ταινία, πίστευα κι εγώ ότι ο Μάθιου ΜακΚόναχι είναι ο μοναδικός ηθοποιός στην ιστορία του κινηματογράφου, που γεννήθηκε για να παίζει χωρίς μπλουζάκι ή πουκάμισο. Μετά την προβολή του φιλμ, είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θα έχετε αναθεωρήσει. Στιβαρό αστυνομικό-δικαστικό θρίλερ με την απαιτούμενη δόση ίντριγκας και αγωνίας και με μια απρόσμενη σεναριακή ανατροπή λίγο πριν το φινάλε, που του δίνει έξτρα πόντους. Επίσης, παίζει η κουκλάρα -και στα 47- Μαρίζα Τομέι. Προσωπικά, την παντρεύομαι ακόμα και τώρα).

8. Αι Ειδοί του Μαρτίου (Ράιαν Γκόσλινγκ. Και πάλι. Είπαμε, ήταν η χρονιά του. Ερμηνευτικά, απλά αφήνει τον Κλούνεϊ να φάει τη σκόνη του. Με εξαιρετικό καστ, η ταινία κερδίζει τον αναγνώστη χάρη στην ατμόσφαιρα και τη θεματική της, θα περίμενα όμως από τον σκηνοθέτη Κλούνεϊ να βάλει βαθύτερα το μαχαίρι στο κόκαλο και να επιδείξει περισσότερη τόλμη. Δεν το κάνει, και έτσι το φιλμ ουσιαστικά δεν «απογειώνεται» ποτέ. Δεν πειράζει, Τζορτζ, την επόμενη φορά... Ταινιάρες σαν το «Καληνύχτα και Καλή Τύχη», άλλωστε, δεν βγαίνουν κάθε μέρα).

9. The Way Back (Η πραγματική ιστορία -η ακρίβεια της οποίας, πάντως, έχει αμφισβητηθεί- μιας «χούφτας» ετερόκλητων χαρακτήρων, που προτίμησαν να πεθάνουν ελεύθεροι, από το να περάσουν 20 χρόνια στα σοβιετικά γκούλαγκ, είναι απλά συγκλονιστική. Τα τοπία, η φωτογραφία, οι ερμηνείες -περισσότερο των Εντ Χάρις, Κόλιν Φάρελ και λιγότερο του Τζιμ Στέρτζες- συγκαταλέγονται επίσης στα πλεονεκτήματα του έργου του Πίτερ Γουίαρ, που επιστρέφει δυναμικά στη μεγάλη οθόνη. Παρά τα «νεκρά» διαστήματα, το τελικό αποτέλεσμα-ύμνος στη φυσική ροπή της ανθρώπινης ψυχής για ελευθερία, είναι καθηλωτικό).

10. Απόλυτη Ευφυΐα (Κι όμως, ο Μπράντλεϊ Κούπερ δεν είναι απλά ο ωραίος του Hangover. Ο άνθρωπος μπορεί να παίξει. Το αποδεικνύει σε αυτό εδώ το «σπινταρισμένο» και διαφορετικό φιλμάκι, «ραχοκοκαλιά» του οποίου είναι η πιο έξυπνη σεναριακή ιδέα της χρονιάς. Ποιος δεν θα ήθελε, άλλωστε, καταπίνοντας ένα χαπάκι, να αξιοποιεί τις δυνατότητες του εγκεφάλου του στο 100% και να νιώθει σαν ένας μικρός Θεός; Δίχως φόβο και πάθος, η ταινία βουτά στα άδυτα του ανθρώπινου μυαλού, σε μια αναμέτρηση που αρχικά μοιάζει άνιση, αλλά τελικά βγαίνει κερδισμένη -η ταινία. Σε αυτό βοηθάει η ευρηματική σκηνοθεσία του Neil Burger και η ερμηνεία-έκπληξη του Κούπερ, που αρκούν για να καλύψουν τα όποια κενά. Στα «συν» η παρουσία της πανέμορφης Abbie Cornish, στα «πλην» -κάτι που με «χαλάει» σε όσες ταινίες συμβαίνει- ότι στο τέλος ο σεναριογράφος αποφεύγει να πάρει θέση και μας αφήνει να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα. Μικρό, πάντως, το κακό).

Οι δέκα χειρότερες ταινίες της χρονιάς

1. Μα Πώς Τα Καταφέρνει! (Η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, δεν ξέρω... Η ταινία πάλι, δεν τα καταφέρνει ποτέ...).

2. Δωμάτιο στη Ρώμη (Κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του, «ψήνεται» να παρακολουθήσει ένα επί της μεγάλης οθόνης «τζιβιτζιλίκι» -με καλλιτεχνική, μάλιστα, πρόφαση- ανάμεσα σε δυο «καυτές», μόνες, ολόγυμνες κουκλάρες -Έλενα Ανάγια και Νατάσα Γιαροβένκο. Κι όμως, ο Ισπανός σκηνοθέτης Χούλιο Μέδεμ κατάφερε να κάνει την πιο βαρετή ταινία της χρονιάς!).

3. Μεταφυσική Δραστηριότητα 3 (Δύο λέξεις μόνο, που αρχίζουν από «α»... Απάτη, αρπαχτή!).

4. Trespass (Νίκολας Κέιτζ και Νικόλ Κίντμαν: περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις...).

5. Το Σπίτι των Ονείρων (Όχι ρε Ντάνιελ... Αφού είσαι ηθοποιάρα... Γιατί μου το χαλάς; Απλά... ακατανόητο!).

6. Ζωολογικός Τύπος (Κι όμως, ο Κέβιν Τζέιμς εμένα μου κάνει για πολύ καλύτερα... Το κακό είναι ότι έχει «μπλέξει», κινηματογραφικά, με τον Άνταμ Σάντλερ...).

7. Οι Τρεις Σωματοφύλακες (Ένα περιττό «remake» και ένα 3D που δεν προσφέρει τίποτα...).

8. Priest (Έπαθα πλάκα με το τρέιλερ... «Αυτό είναι ταινιάρα» σκέφτηκα. Κι όμως, το ατυχές κάστινγκ έστειλε το φιλμ κατευθείαν στα Τάρταρα...).

9. Η Κοκκινοσκουφίτσα (Κούκλα η Αμάντα Σέιφριντ, αλλά ο Γκάρι Όλντμαν είναι τόσο αφόρητα κακός σε αυτόν το ρόλο, που σχεδόν πανηγυρίζεις όταν σκοτώνεται...).

10. Green Lantern (Από τις χειρότερες μεταφορές κόμικ στη μεγάλη οθόνη. Κρίμα, γιατί τον Ράιαν Ρέινολντς τον «πάω» από την εποχή του τιτανοτεράστιου Βαν Γουάιλντερ...).

Ανδρική ερμηνεία της χρονιάς: Εξ ημισείας Μπραντ Πιτ (για το Moneyball) και Ράιαν Γκόσλινγκ (για το Drive)

Γυναικεία ερμηνεία της χρονιάς: Saoirse Ronan (για το Hanna)

Σκηνοθέτης της χρονιάς: Nicolas Winding Refn (για το Drive)

Ατάκες της χρονιάς:

- «Seriously? It's like you 're photoshopped» (Έμμα Στόουν στον ημίγυμνο Ράιαν Γκόσλινγκ στο Crazy, Stupid, Love)

- «Cal, be better than the Gap. Be better than the Gap. Say it!» (Ράιαν Γκόσλινγκ στον Στιβ Καρέλ στο Crazy, Stupid, Love)

Σκηνές της χρονιάς:

- Το ξύλο ανάμεσα σε Βιν Ντίζελ και Ντουέιν Τζόνσον (Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο)

- Ο Μπράντλεϊ Κούπερ γλύφει από το πάτωμα το αίμα του γκάνγκστερ που μόλις σκότωσε (Απόλυτη Ευφυία)

- Ο πίθηκος Σίζαρ (Άντι Σέρκις) μιλάει με ανθρώπινη φωνή (Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση)

Κινηματογραφικός Απολογισμός 2011 - Οι επιλογές του Τάιλερ Ντέρντεν

2012-01-09T01:44:00.003-08:00

Μαύρος Κύκνος

Οπερατικό. Θεατράλε. Σχεδόν εξωφρενικό. Ο Μαύρος Κύκνος δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι: μια σύγχρονη τραγωδία-θρίλερ με φόντο πουέντ, πιρουέτες και τον εξοντωτικό κόσμο του μπαλέτου.

Το Δέρμα που Κατοικώ

Από τον Φράνκενσταϊν στον Δεσμώτη του Ιλίγγου του Χίτσκοκ και από το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» (όπου ο φυλακισμένος δένεται με αυτόν που τον έχει φυλακίσει) στον Ηδονοβλεψία κι από εκεί στο Μάτια Χωρίς Πρόσωπο του Ζορζ Φρανζί και στον Φαντομά, το «Δέρμα που κατοικώ» του Αλμοδόβαρ είναι γεμάτο αναφορές: λογοτεχνικά, κινηματογραφικά, μυθολογικά κλεισίματα του ματιού, τα οποία βοηθούν τον σκηνοθέτη να θέσει μια σειρά ερωτήματα (ακόμα και αν δεν δώσει τις απαντήσεις). Μπορούμε να το «παίζουμε» θεοί; Εάν έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε, ξαναφέρνουμε κοντά μας αυτό που κάποτε μάς ήταν οικείο; Τι είναι η εικόνα, η εξωτερική εμφάνιση; Και τελικά, το δέρμα το οποίο κατοικούμε έχει και τόσο μεγάλη σημασία; Ή υπάρχει κάτι άλλο βαθύτερο που μας κάνει να είμαστε... εμείς;

Drive

Το Drive είναι σαν ένα από εκείνα τα αυτοκίνητα που εξωτερικά δεν σου γεμίζουν το μάτι, ούτε μοιάζουν με τίποτα σπουδαίο, αλλά μέσα η μηχανή είναι έτοιμη να αναπτύξει τρελλές ταχύτητες. Γεμάτο ‘80s αναφορές, βίαιες εξάρσεις και στοιχεία B-movies, η ταινία του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν είναι μια από αυτές που σταδιακά καταφέρνουν να καθηλώσουν το βλέμμα σου στην οθόνη. Βοηθάει βέβαια και ο Ράιαν Γκόσλινγκ στον ρόλο του πιο cool αντιήρωα που έχουμε δει.

Senna

Ξέρω ότι κάνω μια μικρή ζαβολιά. Η ταινία προβλήθηκε στις αίθουσες στις Νύχτες Πρεμιέρας και λίγο μετά κυκλοφόρησε στην Ελλάδα σε DVD (οπότε δεν θα βγει στις αίθουσες). Η δεκάδα μου, όμως, θα ήταν σίγουρα ελλιπής χωρίς αυτήν. Κι αυτό γιατί το ντοκιμαντέρ του Ασίφ Καπάντια δεν είναι για τους φαν του Άιρτον Σένα (μόνο). Ούτε για το κοινό της Φόρμουλα 1 (μόνο). Ούτε καν για τους λάτρεις των γρήγορων ταχυτήτων (μόνο). Κι αυτό γιατί το Senna είναι πάνω απ’ όλα μια καλή ταινία με δράμα και χιούμορ και με σπάνιο αρχειακό υλικό.

Ένας Χωρισμός

Σπάνια οι σκηνοθέτες θεωρούν την καθημερινότητα «κινηματογραφίσιμη». Τις περισσότερες φορές αναζητούν το διαφορετικό, την εξαίρεση για να πουν την ιστορία τους. Ο Ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί κινηματογραφεί αυτή την καθημερινότητα με τρόπο αριστουργηματικό, διηγούμενος την ιστορία ενός χωρισμού, μιας παρεξήγησης και κάμποσων συγκρούσεων. Είναι από τις ελάχιστες φορές που οι λεπτές συναισθηματικές αποχρώσεις έχουν καταφέρει να καταγραφούν τόσο ξεκάθαρα σε μία ταινία. Όλα τα βλέμματα, οι απογοητεύσεις, η οργή, η θλίψη κάνουν το θεατή να πιστεύει ότι παρακολουθεί μέσα από μία «κλειδαρότρυπα». Την πραγματική ζωή.

The Artist

Η χαριτωμένη αυτή ταινία καταφέρνει να σε κερδίσει: με τον καιρό ή ακαριαία δεν έχει σημασία. Το κάνει πάντως με τον καλύτερο τρόπο, φέρνοντας ξανά και ξανά χαμόγελα στα χείλη. Ο Αρτίστας δεν επιδιώκει την πρωτοτυπία. Αντιθέτως, ψάχνει να βρει και να επαναφέρει όλα τα κλισέ του σινεμά, αυτά που το κάνουν σπουδαίο και σημαντικό σε μια εποχή «κακοφωνίας» και υπερβολικών εφέ χωρίς ψυχή.

Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα

Στο Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα οι Βενσάν Παρονό και Μαρζάν Σατραπί μπλέκουν την πολιτική με τον έρωτα. Απαγορευμένοι έρωτες, απογοητεύσεις, μυστικά πάθη διαμορφώνουν αυτή τη δραματική ιστορία, συνδυάζοντας παραμύθι, την παραδοξότητα των γαλλικών αφηγήσεων και την κόμικ αισθητική του Περσέπολις. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία νόστιμη, τρυφερή, πλημμυρισμένη από χρώμα και μουσική.

Blue Valentine

Μια ερωτική σχέση ρεαλιστική. Με τη Σίντι να προσπαθεί να διαφύγει και τον Ντιν να θέλει να μείνει, νεκρώνοντας όμως τις αισθήσεις του. Ο Ντέρεκ Σιανφράνς δεν λαμβάνει θέση. Παρακολουθεί τους ήρωές του από την πρώτη αισιοδοξία της νιότης, στην απότομη ωριμότητα που προκαλεί η έλευση ενός παιδιού και η συνάντηση με τις ευθύνες. Στην αρχή η κάμερα αφήνει χώρο στους ήρωες να αναπνεύσουν. Υπάρχουν, βλέπετε, δυνατότητες. Στο μέλλον δεν τους επιφυλάσσει την ίδια ευσπλαχνία. Τους ακολουθεί στενά, ασφυκτικά. Φτιάχνοντας το χρονικό του θανάτου ενός γάμου.

Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν

Ο Τεν Τεν του Σπίλμπεργκ αποτελεί κλασικό χολιγουντιανό σινεμά. Περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία που έπρεπε να περιλαμβάνει κάθε υπερθέαμα των πρώτων δεκαετιών του σινεμά: εντυπωσιακά σκηνικά, εξωτικές τοποθεσίες, πειρατές, κακούς, μυστήρια, ένα γλυκύτατο σκυλάκι και έναν άτεγκτο και ηθικό ήρωα. Η τεχνολογία του motion capture δίνει στον Σπίλμπεργκ τη δυνατότητα να «ζωγραφίσει» και να επιδοθεί σε αυτό που γνωρίζει καλά: πώς να κάνει τον θεατή να περάσει υπέροχα, να νιώσει και πάλι παιδί.

10. Χθες το βράδυ

Σίγουρα όχι η καλύτερη ταινία της χρονιάς. Πιθανότατα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται καν σε αυτή τη δεκάδα (ειδικά εάν σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη επιλαχούσα ήταν Το Παιδί με το Ποδήλατο). Και όμως. Το Last Night είναι η μικρή μου «αμαρτία» για το 2011 (μαζί με το X-Men). Δύο ζευγάρια εραστών, η έννοια της απιστίας ως θεωρία και ως πραγματικότητα, ένας χορός σε μια ταράτσα, βόλτες στη Νέα Υόρκη, μερικά δάκρυα που κυλούν για στιγμές που δεν πρόλαβαν να βιωθούν, συντροφιά με αισθήματα ασφυκτικά.

Συν μία

Το Γάλα

Όταν έφτιαξα τη λίστα, οι φίλοι Σινεπιβάτες που την είδαν με ρώτησαν: «Και το Γάλα;» Αυτοί ξέρουν... Δεν θα μπορούσα να το κατατάξω σε καμία θέση απλά και μόνο γιατί (και τις δύο φορές) που το είδα, με συγκίνησε, με μάγεψε, μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Γι’αυτό και για τον Παραστάτοφ, λοιπόν...

Έντεκα κινηματογραφικές στιγμές

«You always hurt the one you love» τραγουδά αμήχανα ο Ράιαν Γκόσλινγκ στην Μισέλ Ουίλιαμς, προβλέποντας την εξέλιξη της σχέσης τους στο Blue Valentine.
Η Νάταλι Πόρτμαν μετατρέπεται από λευκό σε μαύρο κύκνο στη διάρκεια μιας μεγάλης πρεμιέρας. Στον Μαύρο Κύκνο του Ντάρεν Αρονόφσκι.
Ένα ποτήρι ακουμπά στο τραπέζι και ο βωβός Artist αποκτά (για λίγο) ήχο.
Ένα πόδι τσαλαπατά ένα πειρατικό σκάφος στο βροχερό Λονδίνο του Τεν Τεν.
Οι Μαγκνίτο (Μάικλ Φασμπέντερ) και Καθηγητής Εξέβιερ (Τζέιμς ΜακΆβοϊ) αναζητούν μεταλλαγμένος. Μέχρι που συναντούν τον Γούλβεριν και το πανηγυρικό του «Άντε και γαμηθείτε».
Ο Νάσερ Αλί-Χαν βγάζει από τη θήκη το καινούριο του βιολί. Παίζει μερικές νότες. Ύστερα το κλείνει, ανοίγει μια άλλη θήκη, όπου μέσα βρίσκεται ένα σπασμένο βιολί. Και αποφασίζει να πεθάνει (Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα).
Η Μισέλ Ουίλιαμς χορεύει με τις διάσημες κινήσεις της Μέριλιν στα γυρίσματα της ταινίας Η Χορεύτρια και ο Βασιλιάς. Το κοινό παρακολουθεί εκστατικά. Στο Επτά Μέρες με τη Μέριλιν.
Ο Γκιλ περιμένει να χτυπήσουν μεσάνυχτα στο Παρίσι. Για να εμφανιστεί το αυτοκίνητο που θα τον μεταφέρει στο 1920.
Η σκηνή στο ασανσέρ. Η πρώτη φορά που η βίαιη περσόνα του Ράιαν Γκόσλινγκ αποκαλύπτεται πίσω από τη φαινομενική ηρεμία.
Ο υπολοχαγός Καραμανίδης αγκαλιάζει το νεκρό σκυλί που φροντίζει.
Οι Σιμίν και Ναντίρ χωρίζουν οριστικά. Η κόρη τους καλείται να επιλέξει με ποιον από τους δύο θα ζήσει. (Ένας Χωρισμός).

Χειρότερη ταινία: Εργένηδες για μια εβδομάδα. Προσβλητικό. Χωρίς χιούμορ. Βαρετό. Κλισέ. By far ό,τι χειρότερο είδα φέτος.

Καλύτερη ανδρική ερμηνεία: Ράιαν Γκόσλινγκ (Drive). Ο ηθοποιός που χάρισε όχι μία, αλλά τέσσερις εξαιρετικές ερμηνείες (οι άλλες τρεις είναι στο Blue Valentine, στο Crazy, Stupid, Love και στο Αι Ειδοί του Μαρτίου) ερμήνευσε τον οδηγό του Drive με ένταση και τρόπο υπόκωφο και απέδειξε ότι δεν χρειάζεται υπερβολή για να είναι κάποιος εξαιρετικός ηθοποιός.

Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία: Πριν δω τη Μέριλιν θα έλεγα την Νάταλι Πόρτμαν. Και όμως, η Μισέλ Ουίλιαμς καταφέρνει και δίνει ζωή σε έναν μύθο, δίνοντας την καλύτερη ερμηνεία της χρονιάς και της καριέρας της. Στο Επτά Μέρες Με τη Μέριλιν.

Καλύτερη σκηνοθεσία: Το Δέντρο της Ζωής δεν μου άρεσε. Δεν γίνεται, όμως, να μην αναγνωρίσω το τεράστιο ταλέντο του Τέρενς Μάλικ στο να φτιάχνει εικόνες.

Καλύτερη ελληνική ταινία: Wasted Youth/Tungsten. Αν και εδώ οι επιλογές ήταν πολλές (για παράδειγμα βλ. παραπάνω το Γάλα), η «νεανική» ενέργεια και το νεύρο που αποπνέουν αυτές οι δύο ταινίες αποτελεί μια ιδιαίτερη πρόταση που αξίζει να προσέξει κανείς.

Καλύτερη σκηνή σεξ: η Μίλα Κούνις αποπλανά τον «άσπρο κύκνο» που ακούει στο όνομα Νάταλι Πόρτμαν (ή ίσως πάλι και όχι). / Ο Ράιαν Γκόσλινγκ ξέρει να ικανοποιεί μια γυναίκα. Στο Blue Valentine.

Καλύτερη μάχη: ο Έρικ Μπάνα τα βάζει με τους κακούς σε έναν υπόγειο σταθμό μετρό. Στο Hanna.

Καλύτερο outfit: Το τζάκετ με τον σκορπιό του Ράιαν Γκόσλινγκ στο Drive.

Καλύτερος «κακός»: Μπέρνι Ρόουζ (Αλμπερτ Μπρουκς) στο Drive. Σφάζει με το γάντι (σχεδόν κυριολεκτικά). Είναι επικίνδυνος γιατί μοιάζει τόσο ευγενικός.

Καλύτερο soundtrack: Κλιφ Μαρτίνεζ (Drive)

Καλύτερο πόστερ: Μαύρος Κύκνος (δείτε εδώ το θέμα για τα καλύτερα πόστερ)

Υποτιμημένη ταινία της χρονιάς: Το Ταξίδι του Μάικλ Γουιντερμπότομ

Υπερεκτιμημένη ταινία της χρονιάς: Το Δέντρο της Ζωής. Αλήθεια ποιος κατάλαβε;

Καλύτερες ατάκες:

Μαν Ρέι: Ένας άνδρας ερωτευμένος με μία γυναίκα από άλλη εποχή. Βλέπω μια φωτογραφία!

Λουί Μπουνιουέλ: Εγώ βλέπω μια ταινία!

Γκιλ: Βλέπω ένα τεράστιο πρόβλημα!

Σαλβαντόρ Νταλί: Βλέπω ρινόκερους!

(Μεσάνυχτα στο Παρίσι)

«Μπορείς να πεις ψέμματα, μπορείς να κλέψεις, μπορείς να ξεκινήσεις πόλεμο, να οδηγήσεις τη χώρα σε χρεοκοπία. Αλλά δεν μπορείς να πηδάς τις μαθητευόμενες. Σε πιάνουν γι’ αυτό» Αι Ειδοί του Μαρτίου.

«Και τι δεν θα 'δινα να σε είχα βαρεθεί» Τζοάνα, Χθες το Βράδυ

Τα πέντε πρόσωπα του 2011:

Ράιαν Γκόσλινγκ
Μάικλ Φασμπέντερ
Χείλι Στάινφελντ (True Grit)
Τζέσικα Τσαστέιν
Έζρα Μίλερ (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν)

Συν ένα: ο Άγκι, το χαριτωμένο σκυλάκι του Ζορζ Βαλεντίν στο The Artist.

Κινηματογραφικός Απολογισμός - Οι επιλογές του ΕΤ

2012-01-09T01:44:00.002-08:00

10 + 1 ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Black Swan

Η καλύτερη ταινία της χρονιάς για μένα!

Θυμάμαι πως όταν βγήκα από τον κινηματογράφο είχα κατενθουσιαστεί!

Από την πρώτη στιγμή σκέφτηκα ότι θα ήταν η ταινία της χρονιάς!

Και παρόλο που βγήκαν κι άλλες πολύ αξιόλογες στη συνέχεια, θα επιμείνω στην αρχική μου αίσθηση.

Μια ταινία που τα είχε όλα! Ερμηνείες (η Natalie Portman άξια νικήτρια του Όσκαρ), ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά, σενάριο (Hellooo!!!! Είναι η Λίμνη των Κύκνων...), σασπένς, μοντάζ, σκηνικά, κουστούμια και βέβαια soundtrack!!!

Απλά επιβλητική!!!

127 Hours

Άλλη μια ολοκληρωμένη ταινία που δεν της λείπει τίποτα. Ο James Franco δείχνει την αξία του και κρατάει μια ταινία μόνος του, ο Danny Boyle γυρίζει ακόμα μια σπουδαία ταινία με τη σκηνοθεσία να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, το μοντάζ κάνει θαύματα, η μουσική επένδυση μιλάει από μόνη της και η αγωνία κλιμακώνεται σταδιακά μέχρι την κορύφωσή της. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια ταινία?

Μπορεί να μην είναι στο στυλ που αρέσει σε όλους, αλλά είναι μια ταινία αληθινή. Όχι μόνο γιατί περιγράφει μια αληθινή ιστορία, αλλά γιατί φαίνεται πως είναι φτιαγμένη με αληθινές και ειλικρινείς προθέσεις.

The adventures of Tintin

Απλά υπέροχο! Σχεδόν μαγικό!

Εμπνευσμένο, φτιαγμένο με κέφι, η πλοκή του σε κάνει να ξεχνάς ότι δεν βλέπεις «κανονική» ταινία, τα σκηνοθετικά tricks δεν έχουν τελειωμό και τελικά βγαίνεις από την αίθουσα με ένα τεράστιο χαμόγελο!

Αυτός δεν είναι άλλωστε ο βασικός λόγος που πας σινεμά? Να περάσεις καλά!

Και με τον Τεν Τεν περνάνε καλά μικροί και μεγάλοι!

Όπως είπε κι ένας φίλος μου όταν του είπα ότι μου άρεσε κι εμένα όσο κι εκείνου: «Spielberg!!!...τι περίμενες?».

Και να σκεφτεί κανείς ότι μικρή δεν διάβαζα ποτέ Τεν Τεν...

Moneyball

Η σχέση μου με αυτή την ταινία είναι πολύ περίεργη...

Το πρώτο μισό δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, αλλά όσο προχωρούσε η πλοκή τόσο με συνέπαιρνε... Όταν τελείωσε, είχα φτάσει να είμαι ενθουσιασμένη με το μήνυμα που ήθελε να περάσει και με την ερμηνεία του Brad Pitt.

Τώρα, περίπου 1 μήνα αργότερα και κοιτώντας πίσω όλη την χρονιά, καταλήγω να την βάλω στις καλύτερες ταινίες του 2011!

Ο κυριότερος λόγος είναι πως τελικά αυτή η ταινία είχε πολλά μηνύματα/διδάγματα, όχι μόνο για το αθλητικό περιβάλλον, αλλά και για το εργασιακό...ειδικά στις μέρες που διανύουμε. Μερικές μόνο εκφράσεις μπορούν να γίνουν ολόκληρα μαθήματα φτάνει να τα εισπράττεις σε βάθος: “The first guy through the wall always get’s bloodied.” - “Stop solving the same problems the same way.” - “Adapt or die.” - “You’re only as good as the last game.”

Μια ταινία με βάθος!

Super 8

Νοσταλγικό και ταξιδιάρικο!

Απλά πρέπει να είσαι κάποιας ηλικίας για να το συλλάβεις...

Όποιος έχει μεγαλώσει στην δεκαετία των 80’s, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι για 2 ώρες βρέθηκε πίσω στην παιδική του ηλικία.

Ο J.J.Abrams ναι μεν γύρισε την ταινία για να αποδώσει φόρο τιμής στον μέντορά του - Steven Spielberg, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι την άφησε στην τύχη της. Ίσα ίσα, η ταινία έχει πλοκή, αγωνία και συναίσθημα.

Προσωπικά, την λάτρεψα!

Crazy, Stupid, Love

Γνήσια κωμωδία!

Είχα πάρα πολύ καιρό να γελάσω έτσι σε μια ταινία. Με γέλιο αυθόρμητο κι όχι βγαλμένο με πίεση από χοντροκομμένα αστεία. Διαφορετική απ’ ότι μας συνηθίζουν τα τελευταία χρόνια δηλαδή...

Με έξυπνο στόρι που μπλέκεται περίεργα, με εκπλήξεις κι όχι πολλά κλισέ, με πολλούς ηθοποιούς σε κέφια.

Ο Steve Carell δείχνει γιατί θεωρείται ένας αξιόλογος κωμικός και ο Ryan Gosling μας ξαφνιάζει και με αυτή την πλευρά της υποκριτικής του παλέτας. Και οι υπόλοιποι ηθοποιοί όμως ερμηνεύουν με το απαραίτητο μέτρο την κωμωδία, χωρίς υπερβολές.

No Strings Attached

Λίστα δική μου χωρίς μια ρομαντική κομεντί, θα ήταν λίστα μισή...

Κι αυτή εδώ είναι μια κλασική ρομαντική κομεντί!

Το σενάριο είναι τόσο μα τόσο κλισέ, αλλά κανείς δε νοιάζεται γιατί αυτό σημαίνει ρομαντική κομεντί. Το καλό με την συγκεκριμένη είναι ότι αποφεύγει να γίνει πολύ μελό και κρατάει έντονα ορισμένα κωμικά στοιχεία.

Η Natalie Portman και ο Ashton Kutcher είναι 2 λαμπερά-χαρούμενα πρόσωπα που δίνουν φρεσκάδα στην ταινία και την απογειώνουν.

Midnight in Paris

Δεν μου αρέσει ο Woody Allen. Τελεία και παύλα.

Αλλά να... αυτή η ταινία κάτι είχε... Το γεγονός ότι δεν πρωταγωνιστούσε ο ίδιος μάλλον βοήθησε...

Μπορεί να ήταν πάλι ένα τρελό θέμα όπως μας συνηθίζει ο σκηνοθέτης, αλλά αυτή την φορά είχε κάτι να πει. Επίσης, όπως και να το κάνεις, το Παρίσι (και ειδικά αυτής της εποχής) είναι μια πόλη που εκπέμπει μια αύρα μοναδική.

Θυμάμαι πως όταν βγήκα από το σινεμά στους δρόμους της έρημης Αθήνας, η αίσθηση ήταν σχεδόν σοκαριστική – απόδειξη του πόσο με είχε απορροφήσει η ταινία και με είχε ταξιδέψει στο Παρίσι μιας άλλης εποχής.

The Ides of March

Όταν ξέρεις ότι πας να δεις μια ταινία του George Clooney, περιμένεις να δεις και να ξεχωρίσεις ορισμένα πράγματα.

Ο Clooney καταπιάνεται με ένα θέμα δυστυχώς πάντα επίκαιρο, σου περνάει το μήνυμα που θέλει, σκηνοθετεί τους ηθοποιούς του άψογα και κρατάει για τον εαυτό του τον πιο αδιάφορο ρόλο. Πολλοί θα έλεγαν ότι πάει κόντρα στο σύστημα...

Ο Ryan Gosling δίνει την ερμηνεία της ζωής του (εδώ και όχι στο Drive κατ’ εμέ) και η ατμόσφαιρα της ταινίας σε υποβάλλει σε ένα περιβάλλον σκοτεινό και ύποπτο.

Ίσως να περίμενα περισσότερα... Ίσως να περίμενα τουλάχιστον να με ξαφνιάσει, γιατί αυτά τα έχουμε ξαναδεί Mr.Clooney.

Καλή και μεστή ταινία οπωσδήποτε.

The Artist

Λίγο πριν μας αποχαιρετήσει η χρονιά, η μεγάλη έκπληξη!

Απρόμαυρος και βωβός κινηματογράφος το 2011?

Στα χρόνια που κυριαρχούν η τεχνολογία και τα εφέ?

Κι όμως! Μια ταινία για να θυμίσει ή και για να υποδείξει σε όλους ότι η μαγεία του κινηματογράφου είναι στα βασικά. Στην σκηνοθεσία, στις ερμηνείες και στο σενάριο!

Μόνο και μόνο γι’ αυτό φτάνει για να μπει σε αυτή τη λίστα.

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια ταινία μοναδική με την original έννοια της λέξης, δεν υπάρχει άλλη σαν κι αυτή!

Το Γάλα

Σε μια χρονιά σαν τη φετινή δεν μπορεί να μην γίνει αναφορά στο ελληνικό σινεμά που όλο και δείχνει περισσότερα δείγματα αξιοπρόσεκτων δουλειών. Διάλεξα λοιπόν την καλύτερή μου.

Ο μέχρι πρότινος τηλεοπτικός σκηνοθέτης Γιώργος Σιούγας, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το θεατρικό έργο του Β.Κατσικονούρη και διαπράττει ένα μικρό θαύμα...

Ο Σιούγας αποδεικνύει ότι μπορεί να εξελιχθεί σε σκηνοθέτη υψηλών προδιαγραφών και οι ηθοποιοί του ότι μπορούν να ενσαρκώσουν τους πιο ιδιαίτερους ρόλους. Όχι μόνο χωρίς να εκτεθούν αλλά με μια εσωτερική δύναμη που καθηλώνει. Προσωπικά περισσότερο μου άρεσε ο Όμηρος Πουλάκης.

Η ιδιαίτερη ματιά του σκηνοθέτη, οι λήψεις με τις οποίες επιλέγει να διηγηθεί την ιστορία και το πως χρησιμοποιεί το φως είναι πολύ φρέσκα για τα ελληνικά δεδομένα και ελπίζω να αποτελέσουν έμπνευση για μελλοντικές δουλειές.

ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ:

1. Brad Pitt- Moneyball

2. James Franco -127 Hours

3. Ryan Gosling - The Ides of March

4. Jean Dujardin - The Artist

1. Natalie Portman - Black Swan

2. Michelle Williams - My Week with Marilyn

3. Berenice Bejo - The Artist

Κινηματογραφικός Απολογισμός 2011- Οι επιλογές της Γιώτας

2012-01-09T01:44:00.001-08:00

Το top-10 της Γιώτας

1. Μαύρος Κύκνος

Όχι μόνο στο Top Ten της χρονιάς, μα στο Top Τen της ζωής μου… γιατί λίγες ταινίες σε συγκλονίζουν τόσο που τις σκέφτεσαι μέρες και δεν θες να τις ξαναδείς ποτέ, γιατί απλά φοβάσαι ότι θα ξανανιώσεις ότι ένιωσες την πρώτη φορά!

2. Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση

Απ’ τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς: Ο Πίθηκος!!Η σκηνή που σχηματίζει το παράθυρο του «σπιτιού» του στο κελί του μια από τις πιο δυνατές σκηνές της μεγάλης οθόνης (για μένα)... Και μετά η εξέργεση…

3. X-Men Origin

Τόσες περιπέτειες αυτή την χρονιά με εντυπωσιακές σκηνές (Mission Impossible, Fast n Furious), παρ ότι φαν όλων αυτών των ταινιών επιλέγω X men για το Top Ten της χρονιάς, γιατί έχω αδυναμία στους X-men , στους ηθοποιούς που πραγματικά δίνουν καλές ερμηνείες ερμηνεύοντας Super Heroes, και επειδή μας εξηγεί επιτέλους τι έγινε πίσω απ την Πυραυλική Κρίση στην Κούβα… σωστά;;;

4. TT3D: Αδρεναλίνη στο Κόκκινο

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος με το μικρόβιο της ταχύτητας που είδε αυτή την ταινία και δεν βγήκε από την αίθουσα ενθουσιασμένος και σοκαρισμένος για την αφοσίωση της ζωής τους στον αγώνα του νησιού. Επίσης, για το γεγονός ότι όλοι οι θεατές χρειαζόντουσαν δεύτερο κάθισμα για το κράνος, και καθώς ότι κανένας δεν σηκώθηκε να φύγει για κανά 5λεπτο μετά το τέλος της ταινίας (ο καθένας με δικές του σκέψεις…)

5. Suckerpunch

Η αμαρτία της χρονιάς... Εγώ την λάτρεψα! Μια ταινία που βλέπεται σε δυνατή ένταση (τέλειο Soundtrack!!)… με αλληγορία που ο καθένας κατάλαβε με το δικό του τρόπο… και με ατάκες που κρατάς… «For those who fight for it, life has a flavor the sheltered will never know»

6. Οι περιπέτειες του Τεν Τεν: Το μυστικό του Μονόκερου

Τέλεια εικόνα και δικαιωματικά το καλύτερο 3D της χρονιάς!!!! Τι άλλο;; Απλά… Tin Tin...

7. Το Καταφύγιο

Γιατί σε λίγες ταινίες υπάρχει ερμηνεία ενός ηθοποιού όπως αυτή στο εστιατόριο.. «Sleep well in your beds. 'Cause if this thing comes true, there ain't gonna be any more». Τελικά τι είναι αυτό που μας τρελλαίνει; η κληρονομικότητα ή η ανάγκη να προστατέψουμε τους δικούς μας ανθρώπους…

8. Το Τανγκό των Χριστουγέννων

Φοβόμαστε πλέον να δούμε ελληνική ταινία, αυτή όχι μόνο μας αντάμειψε αλλά την προτείναμε και στους φίλους μας... συγκινητική, ρομαντική, ευαίσθητη και όπως είπε ένας φίλος (από αυτούς που την πρότεινα!) «Μια στιγμή για μια Ζωή».

9. Στρουμφάκια

Επειδή είναι τα Στρουμφάκια, και επειδή είναι πάντα χαριτωμένο να βλέπεις τον Clumsy και να θέλεις να τον αγκαλιάσεις και να του πεις δεν πειράζει (που τα έκανες όλα μαντάρα για ακόμα μια φορά!)...

10. Χαρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου μέρος 2ο

Εντάξει...ίσως να μη μου άρεσε η ταινία αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω το γεγονός ότι είναι το τελευταίο Χάρι Πότερ (δυστυχώς φοβάμαι μη μεγαλώσει ο γιός του…ουπς!spoiler alert!)..Εξάλλου τόσα χρόνια μεγάλωσε μαζί μας αυτό το παιδί, αξίζει το τέλος των περιπετειών του να είναι στο Top Ten της χρονιάς μας…

+ 1

Πινα Μπάους 3D

Γιατί είναι βαρετό να βλέπεις Έλληνες σταρ (οποιοδήποτε είδους!) να προσπαθούν να χορέψουν , όταν έχεις δει μια ταινία για το πάθος και τις δημιουργίες μιας απ τις μεγαλύτερες χορεύτριες-χορογράφους που υπήρξαν…

Κινηματογραφικός απολογισμός 2011- Οι επιλογές του Oldboy

2012-01-09T01:44:00.000-08:00

1. Το Δέρμα που κατοικώ

Αγαπώ τον Αλμοδόβαρ, γιατί οι ταινίες του πάντα έχουν κάτι να πουν. Το Δέρμα που κατοικώ ήταν μία από αυτές. Ένα θρίλερ, που μεταφέρει τον θεατή από έκπληξη σε έκπληξη χωρίς να τον κάνει σε καμία περίπτωση να βαρεθεί. Η αποκάλυψη προς το τέλος της ταινίας συγκλονιστική. Δείχνει πως στο μυαλό του Αλμοδόβαρ πρέπει να γίνεται πραγματικά χαμός. Αρρωστημένες σχέσεις, βία, εκδίκηση, συνθέτουν το σκηνικό της καλύτερης – για μένα – ταινίας του 2011.

2.Ο τρόπος του Μπάρνεϊ

3.Τυραννόσαυρος

4.Το Τανγκό των Χριστουγέννων

5.Το Γάλα

Κινηματογραφικός Απολογισμός 2011-Οι επιλογές της Σατίν

2012-01-09T01:43:00.000-08:00

Σατίν

Αν και φέτος νομίζω ότι δεν ήταν η κινηματογραφική χρονιά μου (κοινώς με το ωράριο που έχω με παίρνει ο ύπνος όπου πάω), ωστόσο είδα κάποιες ταινίες που τις κατατάσσω στις αγαπημένες μου για το 2011.

1. Τανγκό των Χριστουγέννων

Επειδή είμαι ακόμα στο πνεύμα το εορταστικό και με αδελφό φαντάρο θα δώσω την ψήφο εμπιστοσύνης μου στο ελληνικό Τανγκό των Χριστουγέννων.Ενας ανατρεπτικός υπολοχαγός, ο Στέφανος Καραμανίδης (Γιάννης Στάνκογλου), ο οποίος θέλει σώνει και καλά να μάθει τανγκό για να χορέψει στην χριστουγεννιάτικη γιορτή του Στρατοπέδου Βάτη στον Έβρο με την γυναίκα που αγαπά, αλλά που δεν είναι δική του, αλλά του Συνταγματάρχη Λόγγου (Γιάννης Μπέζος). Το ζητά από ένα φαντάρο του, τον Λάζαρο Λαζάρου (Αντίνοος Αλμπάνης) ο οποίος είναι πρόθυμος να του το μάθει, υποκινούμενος και ο ίδιος από τον έρωτά του για εκείνον.

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, ατμοσφαιρικό, με καλές ερμηνείες και έναν αλλιώτικο Γιάννη Μπέζο, αυστηρό και αγέρωχο, όπως δεν τον έχουμε συνηθίσει, ενώ ο Γιάννης Στάνκογλου γεμίζει την κάθε σκηνή δίνοντας παράλληλα ένα ρεσιτάλ γοητείας.

Υπέροχη και η μουσική επένδυση του Γιάννου Αιόλου.

2. Το γάλα
3. Το δέρμα που κατοικώ
4.Τυραννόσαυρος
5. Μαύρος Κύκνος

Ανεμοδαρμένα Ύψη

2012-01-05T02:59:00.000-08:00

Η εκδοχή της Άντρεα Άρνολντ για τα Ανεμοδαρμένα Ύψη δεν είναι clean-cut. Είναι το εντελώς αντίθετο. Είναι τόσο βρώμικη, σκοτεινή, βίαιη και παθιασμένη όσο και το κλασικό αριστούργημα της Έμιλι Μπροντέ.

Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας νιώθεις μια αμηχανία: είναι οι χαρακτήρες που είναι «αχώνευτοι» (άλλο ένα κοινό που μοιράζεται το φιλμ με το μυθιστόρημα της Μπροντέ). Η ίδια η Άντρεα Άρνολντ (μια από τις πιο ταλαντούχες γυναίκες δημιουργούς του σύγχρονου σινεμά) είχε ξεκαθαρίσει τις προθέσεις της από την αρχή: «Είναι γκόθικ, είναι σοσιαλιστικό, είναι φεμινιστικό, είναι φροϋδικό, είναι βίαιο, είναι διεστραμμένο- είναι τα πάντα» έχει δηλώσει σχετικά με τους λόγους που της αρέσει το συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Ψήγματα όλων αυτών φαίνονται στο έργο της. Ο Χίθκλιφ φωνάζει «άντε γαμηθείτε», είναι ένα αγόρι γεμάτο ορμές, ενώ η σαδιστική Κάθριν τον τυραννά ως ενήλικη, θέλοντας να εκδικηθεί τη στιγμή που θεωρεί ότι την εγκατέλειψε. Γυρισμένα σε ένα πανέμορφο –και πολύ... ανεμοδαρμένο- τοπίο, η ταινία περιλαμβάνει σκηνές σκληρές, αλλά σίγουρα όμορφες: η σκληρότητα της φύσης, η βία της ενηλικίωσης, το μαρτύριο του πόθου. Δεν είναι πιστό στο βιβλίο: περισσότερο έχει συλλάβει κάτι από το πνεύμα του (αφήνοντας όμως έξω το μεταφυσικό στοιχείο).

Όσο για την περίφημη σκηνή σεξ; (θα καταλάβετε όταν τη δείτε) Ναι, προκαλεί δυσφορία και γέλιο ταυτόχρονα, αλλά ταιριάζει με το ύφος που θέλει να περάσει η Άρνολντ. Το δεύτερο μέρος χάνει κάτι από την ορμή του (ίσως λόγω και της ανύπαρκτης χημείας των δύο πρωταγωνιστών), κερδίζει, όμως, από την ερμηνεία της Κάγια Σκοντελάριο (ως ενήλικης Κάθριν), η οποία μαζί με τον Σόλομον Γκλέιβ (που ερμηνεύει τον νεαρό Χίθκλιφ) κλέβουν την παράσταση. Σε αυτά τα ανεμοδαρμένα ύψη σίγουρα δεν υπάρχουν κρινολίνα. Μόνο βίαιοι και καταπιεσμένοι πόθοι.

Τάιλερ Ντέρντεν

Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα

2012-01-04T00:31:00.000-08:00

There's something in the air
And you don't know what it is
You see someone through the window
Who you've just learned to miss
And the road leads on to glory but
You've used up your last wish
Your last wish
And you want her to come home

Three wishes, Roger Waters

There's a bit of magic in everything
and then some loss to even things out

Magic and loss, Lou Reed

Floating neither up or down

I wonder when I hit the ground
Will the earth beneath my body shake and cast your sleeping hearts awake?
Could it tremble stars from moonlit skies
Could it drag a tear from your cold eyes

Death, White Lies

Somewhere, over the rainbow, bluebirds fly
Birds fly over the rainbow,
Why then, oh, why can't I?

Over the rainbow, Judy Garland

Στο Κοτόπουλο Με Δαμάσκηνα, οι Βενσάν Παρονό και Μαρζάν Σατραπί μπλέκουν την πολιτική με τον έρωτα. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκουμε έναν Ιρανό μουσικό που αποφασίζει να πεθάνει όταν χάνει πια την απόλαυση στις μελωδίες. Απαγορευμένοι έρωτες, απογοητεύσεις, μυστικά πάθη διαμορφώνουν αυτή τη δραματική ιστορία, συνδυάζοντας την τεχνική του παραμυθιού, την παραδοξότητα των γαλλικών αφηγήσεων, την κόμικ αισθητική (αλλά την κόμικ στην α λα Περσέπολις εκδοχή του). Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία νόστιμη, τρυφερή, πλημμυρισμένη από χρώμα και μουσική.

Τάιλερ Ντέρντεν

Σινεμά είναι...

2012-01-02T23:53:00.000-08:00

Σινεμά είναι... ένα ζωηρό σκυλί που κυνηγάει γάτες και πεζούς στην Πλάκα και το λένε Αμελί.

Σινεμά είναι... ένα μεγάλο σταντ από το «Τανγκό των Χριστουγέννων» που έχει πεταχτεί σε κάδο απορριμμάτων έξω από σινεμά της Καλλιθέας, ένα βροχερό βράδυ Τετάρτης (μία ημέρα πριν αλλάξουν οι ταινίες στις αίθουσες).

Σινεμά είναι... να βλέπεις για 68^η φορά τη Μαίρη Πόπινς στην τηλεόραση και να μη το αλλάζεις.

Σινεμά είναι... να ψάχνεις να χωρέσεις (άλλη) μία προβολή, ανάμεσα σε απογευματινούς καφέδες και δουλειά.

Σινεμά είναι... να περιμένεις από τον Δεκέμβριο την ταινία που θα βγει τον επόμενο Δεκέμβριο, έχοντας μόνο μερικές φωτογραφίες για να καλύψεις την επιθυμία σου.

Σινεμά είναι... οι ταινίες που ανακαλύπτεις μόνος σου, σε dvd, σε μια μικρή αίθουσα, χωρίς καν να έχεις διαβάσει την περίληψη. Έτσι απλά.

Σινεμά είναι... να ελπίζεις πάντα ότι θα δεις την ταινία που θα σου αλλάξει τη ζωή.

Σινεμά είναι... να ονειρεύεσαι με εικόνες. Ακόμα και σε δύσκολες εποχές.

Καλή χρονιά! Με όμορφες εικόνες και ωραίες κινηματογραφικές στιγμές!

Τάιλερ Ντέρντεν

ΥΓ. Η φωτ. είναι flickr

Επτά Μέρες Με τη Μέριλιν

2012-01-01T22:41:00.000-08:00

Μέχρι να βγει η Μισέλ Ουίλιαμς στην οθόνη, παρακολουθείς ένα λίγο βαρετό δράμα χαρακτήρων. Όταν εκείνη κατεβαίνει από το αεροπλάνο ως Μέριλιν, συντελείται κάτι μαγικό: η οθόνη φωτίζεται, λάμπει από την παρουσία της. Όπως ακριβώς γινόταν και επί εποχής Μέριλιν.

Το «Επτά Μέρες με τη Μέριλιν» δεν είναι μια βιογραφία: είναι ο τρόπος που ένας –μάλλον συνηθισμένος- Βρετανός είδε τη συνάντησή του με τη μεγάλη σταρ. Αλλά τι ήταν η Μέριλιν; Ποια ήταν πίσω από το μύθο; Ήταν ένα πλάσμα ανασφαλές, τρυφερό, γλυκό, εύθραυστο, κακομαθημένο. Αυτή τουλάχιστον είναι η Μέριλιν που παρουσιάζει η Μισέλ Ουίλιαμς.

Ερμηνεύοντας έναν ρόλο δύσκολο, η Μισέλ Ουίλιαμς καταφέρνει να κάνει «ανθρώπινο» έναν θρύλο. Στην πορεία, ένας κινηματογραφόφιλος θα βρει ενδιαφέρον σε πολλά πράγματα στην ταινία: στον χαρακτήρα του Λόρενς Ολίβιε (τον ερμηνεύει ο Κένεθ Μπράνα) και στη σχέση του με τη σύζυγο του, Βίβιαν Λι, στα «παρασκήνια» των κινηματογραφικών γυρισμάτων και στις γκρίνιες που μπορεί να επικρατούν εκεί.

Στα συν και ένα στιβαρό «british» καστ. Αν και το μεγάλο ατού είναι φυσικά η... Αμερικανίδα της παρέας.

Τάιλερ Ντέρντεν

Καλά -φιλμικά- Χριστούγεννα

2011-12-23T05:38:00.000-08:00

Μυρίζει Χριστούγεννα…Ετοιμασίες, γλυκά, δώρα, το ένα το άλλο και σίγουρα όλοι έχετε σκεφτεί πώς θα περάσετε τις άγιες αυτές ημέρες. Αλλά ακόμα κι αν δεν έχετε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σας, εμείς εδώ τι κάνουμε; Είμαστε εδώ για να σας δώσουμε ιδέες τόσο για το πώς να περάσετε τις ημέρες των γιορτών, όσο και να σας βγάλουμε ίσως από τον «πανικό», αν δεν έχετε σκεφτεί δώρα για τους αγαπημένους σας.

Για εσάς που θέλετε να βγείτε από το σπίτι παραμονές Χριστουγέννων, αλλά βαριέστε τα ρεβεγιόν (κι εγώ είναι αλήθεια ότι τα βαριέμαι) μπορείτε να επισκεφθείτε ένα Cineplex ή έστω όποιο σινεμά σας αρέσει και να δείτε την «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία». Μία ταινία που μας αρέσει να την βλέπουμε ξανά και ξανά, αυτή τη φορά με πρωταγωνιστή τον «ψηφιακό» Τζιμ Κάρεϊ.

Η ταινία, βασίζεται στο βιβλίο του Charles Dickens, το οποίο μεταφέρθηκε στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη και ο Carrey θα ενσαρκώσει σε ένα εντυπωσιακό 3-D τον γερο-τσιγγούνη και στριφνό Ebenezer Scrooge καθώς και τα πνεύματα που τον επισκέπτονται. Η συνέχεια επί της οθόνης.

Οσοι πάλι μείνετε μέσα, και είστε φρεσκο-ερωτευμένοι και στάζετε μέλι σαν τις δίπλες, μια καλή ιδέα είναι το Love Actually. Οκτώ ιστορίες αγάπης με φόντο το χριστουγεννιάτικα στολισμένο Λονδίνο, είναι ό,τι πρέπει για τους ρομαντικούς των Χριστουγέννων.

Αν είστε παραμυθολάτρες, με λίγη δόση καλής τρέλας, εδώ σας έχω. «Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης» του Τιμ Μπάρτον. Το χριστουγεννιάτικο πνεύμα και το ανατριχιαστικό Halloween, προκαλούν γέλιο, σκέψεις και η μουσική του Ντάνι Ελφμαν μας ταξιδεύει σε άλλες διαστάσεις.

Αν πάλι σας έχει πιάσει η μουρτζούφλα και η μελαγχολία, επειδή είστε μόνοι σας, έχουμε το Home Alone. Θα γίνετε ξανά παιδιά, θα θυμηθείτε τις σκανταλιές σας, αλλά και θα δείτε πολύ έξυπνες λύσεις αν σας την πέσουν ληστές χριστουγεννιάτικα.

Τέλος για όσους είχατε σκοπό να πάτε ταξίδι αλλά για κάποιο λόγο το ακυρώσατε, το Polar Express σφυρίζει και ίσα που το προλαβαίνετε. Ο Τομ Χανκς και ο Ρομπερτ Ζεμέκις έφτιαξαν μία γλυκιά ταινία, θέτοντας το ερώτημα«αραγε πόσοι πιστεύουν ακόμα στον Αϊ Βασίλη;».

Σατίν

Νισάφι με τη «Νήσο»

2011-12-22T06:39:00.000-08:00

Το έκανα το απονενοημένο. Πήγα και είδα τη Νήσο 2. Το μόνο καλό στην υπόθεση είναι ότι την είδα σε δημοσιογραφική προβολή, οπότε δεν έκλαιγα τα ωραία μου ευρουλάκια.

Η ταινία ήταν μία σκέτη αποτυχία. Η Νήσος 1 είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον. Βασιζόταν τουλάχιστον σε μία έξυπνη ιδέα. Και εκεί έπρεπε να μείνει.

Το σίκουελ διαδραματίζεται και πάλι στη Σίφνο (τουλάχιστον ξεκουράζεται λίγο το μάτι σου με το λευκό και το γαλάζιο του νησιού) και το καστ είναι πάνω-κάτω το ίδιο. Λείπουν όμως βασικά πράγματα, όπως το κωμικό στοιχείο – η ταινία αρέσκεται σε κρύα αστειάκια που όχι μόνο το γέλιο δεν προκαλούν ούτε καν το ελαφρό μειδίαμα.
Οι ηθοποιοί χρησιμοποιούν ο καθένας τη δική του τυποποιημένη μανιέρα ερμηνείας, χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο. Βέβαια δεν τους βοηθά και το σενάριο για να δείξουν κάτι παραπάνω.

Μία ξεπέτα και τίποτα παραπάνω... Μάλλον το καστ πέρασε τόσο ωραία στα γυρίσματα της πρώτης ταινίας που αυτός ήταν και ο μόνος λόγος που γύρισαν και δεύτερη. Τουλάχιστον αυτό θέλω να πιστεύω...

Oldboy

Ψηφίστε τους σταρ τις χρονιάς

2011-12-22T03:09:00.000-08:00

Τους είδαμε συχνά, πήραν βραβεία, μάς απασχόλησαν με την ερμηνεία τους ή με την παρουσία τους. Είναι μερικά από τα πιο χοτ ονόματα στον χώρο του σινεμά (ενδεικτικά).

Ψηφίστε στην ψηφοφορία (δείτε τη δεξιά στήλη του μπλογκ) και επιλέξτε για αρχή τις αγαπημένες σας γυναικείες παρουσίες.

Θα ακολουθήσει ψηφοφορία και για τους άνδρες συναδέλφους τους.

The Artist

2011-12-21T22:14:00.000-08:00

Δεν είναι ότι άλλαξα γνώμη για το The Artist από το φθινόπωρο που το πρωτοείδα, απλά παρατήρησα το εξής: το αρχικό χαμόγελο μετά την πρώτη προβολή, συνήθιζε να μου κάνει συχνές επισκέψεις και μετά, κάθε φορά που σκεφτόμουν την ταινία, κάθε φορά που έβλεπα εικόνες, κάθε φορά που σκεφτόμουν το σινεμά και το μέλλον του γενικότερα.

Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς, αλλά το The Artist είναι μια τρυφερή ιστορία για έναν χαμογελαστό άνθρωπο που χάνει τον δρόμο του, τυπικό δείγμα σινεμά με όλα τα θετικά και τα αρνητικά του.

Ο... Αρτίστας δεν επιδιώκει την πρωτοτυπία. Αντιθέτως, ψάχνει να βρει και να επαναφέρει όλα τα κλισέ του σινεμά, αυτά που το κάνουν σπουδαίο και σημαντικό σε μια εποχή «κακοφωνίας» και υπερβολικών εφέ χωρίς ψυχή.

Ο Ζαν Ντιζαρντέν είναι ίσως ο λόγος που όλη αυτή η ατμόσφαιρα περνάει από την οθόνη στο θεατή. Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να «ξαναμάθεις» πως να παίζεις σε βωβή ταινία χωρίς να γίνεις καρικατούρα και ο Ντιζαρντέν τα καταφέρνει μια χαρά.

Επιμένω, βέβαια, ότι θα κέρδιζε πολύ περισσότερο από μία πιο μοντέρνα κινηματογράφηση... αλλά και πάλι. Αποτελεί ένα φιλμ βαθιά ανθρώπινο. Σαν να λέμε κλασικό σινεμά.

Τάιλερ Ντέρντεν

Σταρ της εβδομάδας (ίσως και της χρονιάς): Τζέσικα Τσαστέιν

2011-12-20T00:24:00.000-08:00

Μέχρι πέρυσι τέτοια εποχή η όμορφη κοκκινομάλλα ήταν σχεδόν άγνωστη. Χρειάστηκε ένας μεγάλος σκηνοθέτης, ο ρόλος μιας μάνας που κουβαλάει όλη την τρυφερότητα και την καλοσύνη του κόσμου (στο Δέντρο της Ζωής του Τέρενς Μάλικ) και η Τζέσικα Τσαστέιν σχεδόν έκλεψε την παράσταση από τον Μπραντ Πιτ.

Η Τζέσικα Τσαστέιν είναι θα έλεγε κανείς εργασιομανής. Ήδη φέτος την έχουμε δει στις αίθουσες στο Χρέος με την Έλεν Μίρεν, στις Υπηρέτριες, στο Δέντρο της Ζωής και αυτή την εβδομάδα στο Καταφύγιο, ενώ θα την δούμε και στον Κοριολανό του Ρέιφ Φάινς (καθώς και σε πλήθος άλλων ταινιών).

«Φοβάμαι ότι από το όνομα που “κανείς δεν έχει ξανακούσει” θα μεταμορφωθώ κατευθείαν σε αυτό “που σιχαθήκαμε να ακούμε”» λέει στις συνεντεύξεις της η 30χρονη ηθοποιός.

Η αλήθεια είναι ότι δεν φταίει και οι ίδια για αυτό. Το 2011 ήταν η χρονιά της γιατί μετά από αρκετές αναβολές, τότε ήταν που βγήκαν όλες μαζί στις αίθουσες.

Ο Αλ Πατσίνο την επέλεξε προσωπικά για τη Σαλώμη του και την πρότεινε στον Τέρενς Μάλικ. Εκεί τη βοήθησε το «τσαγανό» της. Ο σκηνοθέτης την είχε καλέσει στην αγροικία του στο Τέξας για να τη γνωρίσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια του φαγητού την παρατηρούσε προσεκτικά και στο τέλος αποφάσισε να της δώσει μια ευκαιρία. Της πρότεινε, λοιπόν, να πάει στο γραφείο του την επόμενη εβδομάδα για να κάνει δοκιμαστικό για τον ρόλο. «Γιατί να μην το κάνουμε αυτή τη στιγμή;» τον ρώτησε εκείνη. «Νομίζω ότι αυτό το θράσος μού εξασφάλισε τον ρόλο» είπε.

Οι συνεργάτες της την λατρεύουν. Ο Σον Πεν δεν σταματά να την προτείνει για ρόλους, το ίδιο και ο Τέρενς Μάλικ (με τον οποίο θα ξανασυνεργαστούν), ενώ και η σχέση της με τον Αλ Πατσίνο είναι πολύ ιδιαίτερη. Αξίζει να σημειωθεί ότι η νεαρή ηθοποιός του παρέδωσε το τιμητικό βραβείο στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετιας.

Φαίνεται πως το ρομαντικό της ταιριάζει και το physique της τη βοηθά σε ρόλους που χρειάζεται να μεταφερθεί ο θεατής σε μια άλλη εποχή. Είναι ένα πλάσμα εύθραυστο, αέρινο, που μοιάζει να βρέθηκε στο 2011 από μία περασμένη δεκαετία. Φέρνει στο νου κάτι από Τζούλιαν Μουρ σε συνδυασμό με Νικόλ Κίντμαν. Η πρώτη αποτελεί μάλιστα και είδωλό της, μαζί με την Τίλντα Σουίντον και την Ιζαμπέλ Ιπέρ. Για χάρη της τελευταίας μαθαίνει γαλλικά, λέγοντας ότι θα ήθελε πολύ να συνεργαστεί μαζί της.

Μέχρι τότε το πρόγραμμά της είναι μεγάλο.

Εκτός από τη Σαλώμη του Αλ Πατσίνο, θα παίξει και στην καινούρια ταινία του Τέρενς Μάλικ δίπλα στις Ρέιτσελ ΜακΆνταμς και Ρέιτσελ Βάιζ. Με άλλα «καυτά» ονόματα του Χόλιγουντ (Τζέιμς Φράνκο, Μίλα Κούνις και Μισέλ Γουίλιαμς) θα παίξει σε μια ταινία με τίτλο Tar για τη ζωή του συγγραφέα Τσ.Κ.Ουίλιαμς, στο Wettest County με τους Σάια ΛαΜπεφ, Τομ Χάρντι και Γκάι Πιρς (μια ιστορία για τρία αδέλφια που κάνουν λαθρεμπόριο την εποχή της ποτοαπαγόρευσης), ενώ στη συνέχεια θα συμμετάσχει στο μελλοντολογικό Horizons, όπου ο Τομ Κρουζ θα ερμηνεύσει έναν βετεράνο που πηγαίνει σε έναν μακρινό πλανήτη, προκειμένου να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει από μια εξωγήινη φυλή.

Η ίδια επιμένει ότι θέλει να παραμείνει απλή. «Δεν θέλω να γίνω η ηθοποιός με τον προσωπικό της δάσκαλο γιόγκα. Δεν με ενδιαφέρει αυτό το κομμάτι του Λος Άντζελες. [...] Ακόμα νιώθω σαν κούκλα που την καθοδηγούν σ' αυτόν τον λαμπερό κόσμο» λέει.

Τάιλερ Ντέρντεν

Στρατευμένα οπίσθια

2011-12-19T02:11:00.001-08:00

Η Αλγερινογαλλίδα Μπάϊα Μπενμαχμούντ λεει με ένταση στον εραστή της Γαλλο-εβραίο Αρτίρ Μαρτέν: " εγώ τους δεξιούς τους πηδάω. Κυριολεκτικά όχι μεταφορικά".

Η ταινία του Michel Leclerc Le Nom Des Gens μπορεί να περιγραφεί με 3 λεξεις: αστεία και απολαυστικά τρυφερή. Φαινεται πως η υπέροχη Αμελί δημιούργησε "σχολή" διότι το ίδιο ανάμικτο συναίσθημα ευφορίας και ανεξήγητης συγκίνησης που ενιωθα βλεποντας εκείνη, ένιωσα και με τούτη εδώ. Ειμαι σίγουρη πως σ'αυτο συμβάλλει τα μάλα το άπαιχτο πρωταγωνιστικό ζεύγος των Jacques Gamblin και Sara Forestier.

Η 25χρονη Forestier ειναι εξαιρετική. Χάρμα οφθαλμών εμφανισιακώς και κυρίως υποκριτικώς. Ο δε Gamblin στο ρόλο του κτηνίατρου με ειδικευση στα νεκρά ζώα, ειναι γοητευτικότατος κι απολαυστικός "Γαλλάρας" όπως τον αποκαλεί η Μπάϊα. Προσέξτε ιδιαίτερα την πρώτη σεκάνς της ταινίας η οποία είναι διαφωτιστικότατη αναφορικά με το παρελθόν των δυο αυτων προσώπων,συνοδευόμενη απο την υπεροχη μουσική των Jerome Bensoussan και David Euverte. Απολαυστικη ταινία αν και με καποια σεναριακή ασάφεια, για την ατομική ταυτοτητα, τη μνήμη, ατομική και συλλογική, την κακοποίηση , τη σεξουαλική ελευθεριότητα και πόσο την αντέχουμε.

Η Μπάϊα είναι ενας σέξι σίφουνας, η οποία πολεμάει τους δεξιούς φασίστες(για κείνη δε νοείται αριστερός φασίστας)μεσω του σεξ, παρασύροντάς τους στο κρεβάτι της και κανοντάς τους "πλύση εγκεφάλου" τη στιγμή που ειναι πιό ευάλωτοι. Οι "εραστές"-θύματα αμέτρητοι. Ως απόδειξη των ισχυρισμών της έχει ένα μεγάλο τετράδιο όπου καταγράφει την πορεία του "πολέμου" με φωτογραφικά ντοκουμέντα, το "πριον" και το "μετά" της πολιτικής μεταστροφής τους.

Πολυ καλή επίσης ειναι και η τετραδα των ηθοποιών που υποδύονται τους γονείς των δυο εραστών. Σε εκτακτη εμφάνιση εχουμε και τον Lionel Jospin!!

Εάν θελετε να περάσετε ένα απολαυστικότατο δίωρο,αυτη η ταινια ειναι ιδανική. Και αποτελεί δείγμα Τεχνης που "τέρπει άμα και διδάσκει".

Φράνσις

Facebook

2011-12-18T01:56:00.000-08:00

Μπορείτε να δείτε και να κάνετε like στη σελίδα των Cinεπιβατών στο Facebook

https://www.facebook.com/pages/Cinepivates/197138850377161

Ύποπτη συνωμοσίας

2011-12-18T01:09:00.000-08:00

Πάντα έβρισκα τις ταινίες που σκηνοθετούσε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ ολίγον τι γλυκερές. Όχι ότι κάτι τέτοιο είναι απαραιτήτως κακό, παρόμοιο στυλ έχει και ο Κλιντ Ίστγουντ. Μόνο που οι ταινίες του Ίστγουντ διαθέτουν μια ένταση που ποτέ δεν είχαν εκείνες του Ρέντφορντ (με εξαίρεση ίσως το Quiz Show). Δεν θα έλεγα ότι η Ύποπτη Συνωμοσίας ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο.

Δεν είναι κακή βέβαια. Δύσκολα ο Ρέντφορντ θα έκανε κακή ταινία. Είναι πολύ ενδιαφέρον που το φιλμ εστιάζει σε μια εποχή που δεν βλέπουμε σχεδόν καθόλου στην μεγάλη οθόνη.

Πρόκειται για τα πρώτα χρόνια μετά τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Βορείων και Νοτίων και την κατάσταση εχθρότητας σε μία χώρα που προσπαθούσε (αλλά δυσκολευόταν) να κλείσει τις πληγές της. Η δολοφονία του προέδρου Λίνκολν και η δίκη που ακολούθησε αποτελούν τον καμβά για να παρουσιάσει ο Ρέντφορντ (το ψιλό-αυτονόητο) μήνυμά του: οι εποχές δεν έχουν αλλάξει και σε καιρό πολέμων οι Αρχές υποστηρίζουν ότι χρειάζονται έκτακτα μέτρα για έκτακτες καταστάσεις.

Η Ρόμπιν Ράιτ Πεν ερμηνεύει μία γυναίκα που κατηγορείται για συνωμοσία, ενώ αυτές οι κατηγορίες έπρεπε να βαραίνουν τον γιο της, ενώ ο Τζέιμς Μακ Άβοϊ αναλαμβάνει τον ρόλο του νεαρού δικηγόρου (ένας λοχαγός των Βόρειων σε υπεράσπιση μιας Νότιας) που αναλαμβάνει συνήγορός της.

Και οι δύο δίνουν πολύ καλές ερμηνείες (ειδικά ο ΜακΆβοϊ που είναι και «χαμαιλέοντας» προφοράς –είναι Σκοτσέζος και εδώ μιλάει με αμερικανική προφορά). Ακόμα και αν η ταινία είναι λίγο φλατ, καταφέρνει να μεταφέρει κάτι από το κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής. Δεν είναι και λίγο.

Τάιλερ Ντέρντεν

Κινηματογραφικές εμπειρίες: Ο Μπραντ, το Χάιλαϊφ και το Moneyball

2011-12-17T08:42:00.000-08:00

Ο Μπραντ Πιτ είναι ο λόγος που έγινα αυτό που έγινα. Μπορεί να ακούγεται χαζό, αλλά έτσι είναι. Όταν ήμουν πιτσιρίκα είχα τρέλα μαζί του. Μάζευα αφίσες, φωτογραφίες, διάβαζα συνεντεύξεις. Αναγνώριζα ότι δεν ήταν πολύ καλός ηθοποιός, αλλά όταν τον έβλεπα στην οθόνη δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του (πόσο περίεργο να το λέει αυτό ο... Τάιλερ Ντέρντεν; :p) Τελοσπάντων, το θέμα είναι ότι οι γυμνασιακές μου φίλες ήταν ΤομΚρουζικές.

Έτσι ήταν τότε. Ή σου άρεσε ο καστανός Τομ, ή ο ξανθός, γαλανομάτης Μπραντ. Και οι δύο δύσκολο. Τον Μπραντ Πιτ δεν ήθελαν ούτε να τον δουν. Τι να κάνω κι εγώ; Έπαιρνα τα πόδια μου και πήγαινα μόνη μου στα συνοικιακά σινεμαδάκια του Πειραιά να δω τις ταινίες που έπαιζε. Και εντάξει υπήρχαν κάτι χαζομάρες τύπου ο Τρομοκράτης, υπήρχαν και καλές ταινίες, όμως. Χωνόμουν στην μικροσκοπική αίθουσα του Χάιλαϊφ (πιο μικρή και από τον Δαναό 2) και έβλεπα ταινίες όπως το 12 Πίθηκοι.

Και σιγά-σιγά άρχισα να μην παρατηρώ μόνο τα γαλάζια μάτια του Μπραντ, αλλά να βλέπω και άλλα πράγματα γύρω μου. Εικόνες, θέσεις της κάμερας, σενάριο, ιστορία, πρωτοτυπία. Αυτά που συνιστούν το σινεμά.

Τα χρόνια πέρασαν και ο ενθουσιασμός μου για τον Μπραντ ξεφούσκωσε. Ο ίδιος, βέβαια, εξελίχθηκε σε πολύ καλό ηθοποιό (που ίσως τότε δεν ήταν) και κατάφερε, αν και ήταν μεγάλος σταρ, να διατηρήσει ένα χαμηλό προφίλ, να εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα αγαπητός και να παίζει σε σημαντικές ταινίες μεγάλων σκηνοθετών.

Και όμως. Εγώ σαν πρώην φαν, είχα καιρό να «απολαύσω» τον Μπραντ Πιτ. Και δεν μιλάμε για τις ερμηνείες του. Αυτές όλοι τις παραδέχονται, είτε πρόκειται για τον Μπέντζαμιν Μπάτον, είτε για τον πατέρα στο Δέντρο της Ζωής. Μιλάω για αυτή την παρουσία που δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Κι αυτό το κατάφερε πάλι, στα 47 του χρόνια σε μια ταινία για το μπέιζμπολ.

Το Moneyball ΕΙΝΑΙ ο Μπραντ Πιτ. Καταφέρνει και δίνει μια τρυφερή ερμηνεία, χωρίς να χάσει τίποτα από τη λάμψη του. Μπορεί η ταινία να μην είναι τίποτα σπουδαίο, μπορεί να γίνεται ψιλοκουραστική λόγω του μεγέθους της (και επειδή αφορά το μπέιζμπολ ένα άθλημα όχι και τόσο γνωστό στην Ελλάδα).

Ο ίδιος ξεχωρίζει. Και καταλαβαίνεις ότι μπορεί ο ίδιος να λέει πως σε τρία χρόνια θα εγκαταλείψει τη μεγάλη οθόνη, όμως εκείνη (η μεγάλη οθόνη), μάλλον διαφωνεί. Κι εμείς μαζί της.

Τάιλερ Ντέρντεν

The Globes

2011-12-15T08:44:00.000-08:00

Η χαριτωμένη ταινία The Artist για έναν σταρ του βωβού σινεμά που δεν ξέρει πώς να χειριστεί την έλευση του ομιλούντος κινηματογράφου, ηγείται της κούρσας των Χρυσών Σφαιρών, συγκεντρώνοντας συνολικά έξι υποψηφιότητες.

Οι Υπηρέτριες και Οι Απόγονοι ακολουθούν στη δεύτερη θέση με πέντε υποψηφιότητες η κάθε μία, με τον Τζορτζ Κλούνεϊ να είναι υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα ανδρικής ερμηνείας σε δραματική ταινία (για τους Απογόνους). Συνυποψήφιοί του είναι άλλοι μεγάλοι σταρ: ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο για τον ρόλο του ως Τζ.Έντγκαρ Χούβερ στην ταινία του Κλιντ Ίστγουντ, ο Ράιαν Γκόσλινγκ (ο οποίος έχει άλλη μία υποψηφιότητα στην κατηγορία ερμηνείας σε κωμωδία ή μιούζικαλ) για το Αι Ειδοί του Μαρτίου, ο Μπραντ Πιτ για το Moneyball και ο Μάικλ Φασμπέντερ για το Shame.

Ζαν Ντιζαρντέν θεωρείται το μεγάλο φαβορί στην κατηγορία της καλύτερης ερμηνείας σε κωμωδία ή μιούζικαλ, αν και Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ για το γλυκόπικρο 50/50 φαίνεται πως τον απειλεί αρκετά. Κατά τα άλλα, Ράιαν Γκόσλινγκ έχει μία υποψηφιότητα για το Crazy, Stupid, Love, ο Μπρένταν Γκλίσον για το Εκτός Νόμου και Χρόνου και ο Όουεν Ουίλσον για το Μεσάνυχτα στο Παρίσι.

Στις γυναικείες υποψηφιότητες για δραματική ταινία, θα «κονταροχτυπηθούν» η Γκλεν Κλόουζ για το Albert Nobbs, η Βαϊόλα Ντέιβις για τις Υπηρέτριες, φυσικά η Μέριλ Στριπ για το ρόλο της ως Σιδηρά Κυρία, η Τίλντα Σουίντον για το Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν, ενώ έκπληξη ήταν η υποψηφιότητα της Ρούνεϊ Μάρα για το Κορίτσι με το Τατουάζ του Ντέιβιντ Φίντσερ.

Η Μισέλ Γουίλιαμς μπορεί να μην κέρδισε πέρυσι για το Blue Valentine, φέτος, όμως, αναμένεται να κερδίσει το βραβείο για το Επτά Μέρες με τη Μέριλιν. Οι πρωταγωνίστριες του Carnage του Ρομάν Πολάνσκι, Τζόντι Φόστερ και Κέιτ Ουίνσλετ είναι και οι δύο υποψήφιες, όπως και η Σαρλίζ Θερόν για το Young Adult και η Κρίστεν Γουίιγκ για τις Φιλενάδες.

Ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν διεκδικεί μόνο βραβείο ερμηνείας για τους Απογόνους, αλλά και βραβείο σκηνοθεσίας για το Αι Ειδοί του Μαρτίου. Αλλά ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος, μιας και υποψήφιοι για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας είναι ακόμα οι: Γούντι Άλεν (Μεσάνυχτα στο Παρίσι), Μισέλ Χαζαναβίσιους (The Artist), Αλεξάντερ Πέιν (Οι Απόγονοι) και Μάρτιν Σκορσέζε (Hugo). Ο τελευταίος, μάλιστα, θεωρείται και μεγάλο φαβορί.

Χρυσή Σφαίρα σεναρίου διεκδικούν οι Γούντι Άλεν (Μεσάνυχτα στο Παρίσι), Τζορτζ Κλούνεϊ, Γκραντ Χέσλοβ, Μπο Γουίλιμον (Αι Ειδοί του Μαρτίου), Μισέλ Χαζαναβίσιους (The Artist), Αλεξάντερ Πέιν, Νατ Φαξγουον, Τζιμ Ρας (Οι Απόγονοι), Στίβεν Ζαΐλιαν, Άαρον Σόρκιν (Moneyball).

Χρυσή Σφαίρα ξένης ταινίας διεκδικούν Το Παιδί με το Ποδήλατο, το ιρανικό Ένας Χωρισμός, Το Δέρμα Που Κατοικώ του Πέδρο Αλμοδόβαρ, το The Flowers of War με τον Κρίστιαν Μπέιλ (!) και το In the land of blood and honey της Αντζελίνα Τζολί.

Χρυσή Σφαίρα δραματικής ταινίας διεκδικούν Οι Απόγονοι, Οι Υπηρέτριες, το Hugo, το Moneyball, το War Horse του Σπίλμπεργκ και Αι Ειδοί του Μαρτίου, ενώ στην ίδια κατηγορία για κωμωδία ή μιούζικαλ υποψήφιες είναι το 50/50, το The Artist, οι Φιλενάδες, το Μεσάνυχτα στο Παρίσι και το Επτά Μέρες με τη Μέριλιν.

Η τελετή απονομής θα γίνει στις 15 Ιανουρίου με οικοδεσπότη τον Βρετανό κωμικό Ρίκι Ζερβέ.

Μια επικίνδυνη μέθοδος

2011-12-14T02:20:00.000-08:00

Όταν ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ ανακοίνωσε ότι θέλει να ασχοληθεί με την ψυχανάλυση, οι θαυμαστές του σκηνοθέτη περίμεναν μια σκοτεινή κατάβαση στις εμμονές των πατέρων της επιστήμης. Οι προσδοκίες αυξήθηκαν όταν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ανέλαβαν οι Μάικλ Φασμπέντερ (ως Καρλ Γιούνγκ) και Βίγκο Μόρτενσεν (ως Φρόιντ). Αυτό που είδαν, βέβαια, οι θεατές επί της οθόνης, δεν είχε καμία σχέση με αυτό. Θέλοντας να μιλήσει για πολλά, ο Ντ.Κρόνενμπεργκ καταλήγει να μιλά για ελάχιστα.

Ξεκινώντας από την υπόθεση της Σαμπίνε (Κίρα Νάιτλι) μιας γυναίκας διαταραγμένης που αναλαμβάνει να θεραπεύσει ο Καρλ Γιουνγκ, η ταινία περνά στην ερωτική σχέση των δύο και στη σχέση του Γιουνγκ με τον Φρόιντ. Έτσι, ο Κρόνενμπεργκ δεν επικεντρώνει την ταινία του σε ένα θέμα, αλλά διασπά την προσοχή του κοινού σε πολλά. Αυτή η έλλειψη κεντρικού άξονα αποτελεί ένα από τα μεγάλα μείον της ταινίας, η οποία γίνεται καλύτερη στο δεύτερο μέρος που η ιστορία κάνει focus στη σχέση των δύο πατέρων της ψυχανάλυσης. Λείπει, πάντως, μια μεγαλύτερη ενδοσκόπηση στις αρχές της επιστήμης.

Όσον αφορά τις ερμηνείες, εκείνη του Μ.Φασμπέντερ είναι η καλύτερη, ο Μόρτενσεν μου άρεσε ιδιαίτερα, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται με την προφορά του, ενώ ήταν ενδιαφέρον να βλέπει κανείς την Κίρα Νάιτλι να κάνει έναν διαφορετικό ρόλο –επιτέλους-, έστω και αν δεν τα κατάφερε.

Τάιλερ Ντέρντεν

Κινηματογραφικές εμπειρίες: Η κοπάνα και η... τσόντα

2011-12-13T00:11:00.000-08:00

Όταν ο Τάιλερ, η Σατίν κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουμε κοπάνα από ένα βαρετό μάθημα στο πανεπιστήμιο και να πάμε σινεμά, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα ζούσαμε μια τέτοια εμπειρία μπροστά στη μεγάλη οθόνη.

Απορρίπτοντας κάποιες ταινίες, επιλέξαμε – χωρίς να έχουμε διαβάσει κριτικές ή να έχουμε ακούσει κάτι – να δούμε τα «Κρυφά Πάθη» με μοναδικό κριτήριο ότι δεν την είχε δει καμία από τις τρεις μας.

Μπαίνοντας στην αίθουσα του κινηματογράφου «Έλλη» νωρίς το απογευματάκι είδαμε ελάχιστο κόσμο ηλικίας από... 60 και πάνω (!). Τα μόνα νεαρούδια είμασταν εμείς.

Καθίσαμε στις θέσεις μας και ξεκίνησε η προβολή. Την υπόθεση της ταινίας δεν τη θυμάμαι ακριβώς. Είχε να κάνει με έναν σεξομανή ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι από την αρχή ως το τέλος της ταινίας περιφέρονταν στην οθόνη γυναικεία στήθη όλων των μεγεθών και... γούστων.

Ναι, λοιπόν, είχαμε επιλέξει να δούμε μία-λίγο έως πολύ-τσόντα. Σκουντιόμασταν, χασκογελούσαμε και ψιθυρίζαμε από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας.

Και έρχεται να απογειώσει την όλη κατάσταση η ατάκα της Σατίν γυρνώντας και βλέποντας το ηλικιωμένο κοινό της αίθουσας: «Θα φτάσει η ουρία στο 3.000 με αυτά που βλέπουν» είπε και σκάσαμε στα γέλια.

Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, εκείνη, όμως, η κινηματογραφική εμπειρία έχει μείνει αξέχαστη και στις τρεις μας, όπως φυσικά και η θρυλική ατάκα της Σατίν!

Oldboy

Το κομψό ασαφές

2011-12-12T03:16:00.001-08:00

Εάν παρεις το DAMAGE του Louis Malle, το FATAL ATTRACTION του Adrian Lynne και το RECONSTRUCTION του Christoffer Boe και τ'αναμίξεις ωραιότατα στο σινε-μπλέντερ, λαμβάνεις την ταινία του Per Fly Kunden Der Dromte Om En Mand(The Woman Who Dreamt About A Man, αγγλιστί). Το τρεηλερ της ταινίας είναι απείρως γοητευτικοτερο απο ολοκληρη την ταινία... Κυρίως επειδή επενδύεται με θαυμάσια μουσική. Η γοητευτική πρωταγωνίστρια Sonja Richter που υποδύεται την πετυχημένη φωτογράφο μοδας, φοράει φοβερά παπούτσαι, κραταει υπέρκομψες τσαντες, αλλά ΔΕΝ μπορεί να διασώσει το χαλαρό έως εκνευριστικο σενάριο, πιστεύω. Ο δε ερωτικός της παρτενέρ, Marcin Dorcinski στα πρωτα πλάνα μου εδωσε την εντύπωση οτι ειναι ή αλλοιθωρος, ή μαλωμενος με την συμπρωταγωνίστριά του! Ηταν τοσο δύσκολο να τον συμπβουλεύσει καποιος, ο σκηνοθετης ας πούμε, να εστιάζει στα ματια της κοπελας ενω βρίσκεται 8 εκατοστά μακριά απ ΄το προσωπό της;
Γιατι προανέφερα τις 3 ταινιες; μα γιατι αυτές, που ειναι τρις καλύτερες τουτης εδω, μου θυμιζε συνεχώς αυτή, κατι το οποίο δεν την τιμά. Γιατι ετσι γοητεύει, αν το κάνει, απο σπόντα.
Ο ηθοποιός που υποδύεται τον σύζυγο της Καρεν, παρά τα μούσια ειναι αναγνωρίσιμος. Προκειται για τον Michael Nyqvist που υποδύθηκε τον εντιμο δημοσιογράφο στην κινηματογραφικη μεταφορά της τριλογιας του Στιγκ Λάρσον Millenium.
Κριμα την υπέροχη μουσική, την σπαρακτική σκηνή του χωρισμού και το ωράιο πλάνο με το μοντέλο-άγγελο ν'ατενίζει απο ψηλά.
Δείτε οπωσδήποτε... τις 3 πραναφερόμενες ταινίες!

Φράνσις

Η κακομοίρα η Ιζαμπέλ...

2011-12-12T02:34:00.000-08:00

Η τελευταία ταινία του Alain Corneau(σκηνοθέτη και του θαυμάσιου Tous Les Matins Du Monde, θυμίζω), Crime D' Amour μπορεί να εκτυλίσσεται στον 21ο αιώνα αλλα δεν έχει τιποτα να ζηλέψει σε ραδιουργίες,παρασκηνιακά μεγειρέματα και αλληλοεξοντώσεις απ ΄την Αυλή των Τιδόρ φερειπείν ή του Λουδοβίκου της Γαλλίας.Επισης μου δημιουργησε την εντύπωση ότι διαφημίζει το δικονομικό σύστημα της Γαλλίας, τα πεντακάθαρα κρατητήριά της , την απουσία συμμοριών στις φυλακες κ.λ.π. Η Ιζαμπέλ είναι μεγάλο στέλεχος σε πολυεθνική εταιρεια , πανέξυπνη , εργατικότατη, το υπογραμμίζω το πανεξυπνη, και θελει "να την αγαπούν". Η Κριστίν απ ΄την άλλη ειναι ωραία, πλουσια, διευθυντρια της εν λόγω πολυεθνικής, πετυχημένη, με σπαιταρώνα και αυτοκινητάρα και πλεόν θελει να την αγαπούν, διίοτι μεχρι πρότινος ήθελε να την θαυμάζουν...
Η Κριστίν σημειωτέον, έιναι εξίσου έξυπνη, και αδίστακτη σε ό,τι αφορά την προσωπική της ανέλιξη. Και σεξουαλική παρενόχληση θα κάνει, και με τον λογιστή(;) της εταιρείας θα εχει ερωτική σχέση, και τις ιδέες της εργατικότατης Ιζαμπέλ θα πλασάρει στους ανωτέρους της ως δικές της, γιατί "καλή μου Ιζαμπέλ, δεν φαντάστηκα ότι θα σε πείραζε. Η καλή ιδέα προβάλλει όλη την ομάδα".
Το πρωταγωνιστικό δίδυμο που υποδύεται τις 2 ξανθές , οι Ludivigne Sagnier(Ιζαμπέλ) και Kristin Scott Thomas (Κριστίν) ειναι εξαιρετικές. Ιδίως η Sagnier. Προσέξτε πάρα πολύ τη συμπεριφορά της. Ο πανεξυπνος , και εικάζουμε, νομοταγής,αν του πατήσεις τον κάλο-κι εδώ ο κάλος εχει 2 πόδια, φοράει παντελόνι και γραβάτα- μπορει να μεταμορφωθεί σε πανεξυπνο παραβάτη, και δεν εννοώ του ΚΟΚ...
Νομλιζω οως αν την ταινία την παρακολουθούσε καποιος υπάλληλος της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών θα ανησυχούσε πολύ. Οπως και ένας νομικός ο οποίος σκεφτεται και αφού κλείσει τα βιβλία του, αναφορικά με κατακτήσεις της Δικονομίας των δυτικών κοινωνιών, ήτοι, τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου, αρχή "εν αμφιβολία υπέρ του κατηγορουμένου". Που να' ξεραν οι νομοθέτες πόσο ασύλληπτα σατανικά, είναι τ' ανθρώπινα όντα.
Προς εργοδότες: Το οπτικο υλικο που σας παρέχει το σύστημα ηλεκτρονικής παρακολούθησης με κάμερες, ΔΕΝ αποτελεί ψυχαγωγική ταινία...
Προς θεατες: Μόλις δείτε αυτη την ταινία, δτυστε 3 φορες τον κόρφο σας.
Πολυ καλοόι ειναι και οι δευτερεύοντες ρόλοι, του Guillaume Marquet(Ντανιέλ) ο οποιος επαληθεύει τη λαϊκη ρήση: "κανενα εγκλημα δεν ειναι τελειο" και του Patrick Mille ως ερωτιάρη Φιλίπ.

Φράνσις